In de schemering's zachte gloed, waar dromen verweven,
Vallen sluimers, in een goddelijk rijk.
Rus nu, mijn kind, laat je geest rusten,
Genesteld in liefde, in dit treurige nest.
Als maanstralen dansen en schaduwen vervagen,
Zing ik voor jou, waar geen vrees indringt.
Reis voort met uitgevouwen vleugels,
Naar een onbekende wereld, een vredige wereld.
Door rustige weide, waar geesten dwalen,
Vind je troost in een hemelse koepel.
Vlinders fladderen, in kleuren zo helder,
Leiden je pad in een eeuwige vlucht.
Tijd staat stil, als momenten verschmelzen,
In herinneringen geëtst, tot het allerlaatste einde.
Hoewel tranen vallen, als regen in de nacht,
Houd ik je vast, in liefde's eeuwig licht.
In dit huilende wiegelied, laat ik je vrij,
Om te zweven buiten de grenzen van sterfelijkheid.
Ga nu, mijn kind, naar een rijk van zaligheid,
Waar je geest danst, in een eeuwige kus.