In plaats van tegenstellingen als tekortkomingen te zien, viert hij ze als bewijs van zijn enorme en allesomvattende aard. Dit blijkt uit regels als:
* "Spreek ik mezelf tegen? Nou ja, dan spreek ik mezelf tegen, (ik ben groot, ik omvat menigten.)"
Hier erkent Whitman de tegenstrijdigheden, maar verontschuldigt zich er niet voor. Hij gebruikt de tegenstellingen als metafoor voor de uitgestrektheid en complexiteit van de menselijke ervaring, die volgens hem alle mogelijkheden omvat, inclusief schijnbaar tegenstrijdige mogelijkheden.
Hij stelt dat zijn tegenstrijdigheden geen tekortkoming zijn, maar eerder een bewijs van de rijkdom en diepte van zijn eigen wezen. De ‘massa’s’ die hij bevat vertegenwoordigen de verschillende perspectieven, ervaringen en overtuigingen waaruit de menselijke ervaring bestaat.
In wezen is Whitmans benadering in "Song of Myself" het omarmen van de tegenstrijdigheden in hemzelf en in de wereld, in plaats van te proberen ze met elkaar te verzoenen of er excuses voor aan te bieden. Hij beschouwt ze als essentieel voor de menselijke ervaring en als bron van rijkdom en schoonheid.