Whitman biedt geen excuus—hij viert contradictie:
"Do I contradict myself?
Very well then I contradict myself,
(I am large, I contain multitudes.)"
Hij frameert contradicties als bewijs van zijn grote, omvattende identiteit—alle perspectieven, ervaringen en mogelijkheden bevattend. De "multitudes" vertegenwoordigen de rijkdom van de menselijke ervaring, geen fout om te verontschuldigen.