Hoewel pennen tegenwoordig alomtegenwoordig zijn en in een grote verscheidenheid aan kleuren en stijlen komen, bestaan pennen met kant-en-klaar inkt erin maar ongeveer 130 jaar. Door de late 19e en vroege 20e eeuw zijn pennen door veel veranderingen gegaan om ze gemakkelijker en goedkoper te maken.
In de vroege dagen van papier en inkt gebruikten de meeste schrijvers in Europa en de VS kielen, of ganzenveren met de meeste fluwelen afgeruimd en de punt gescherpt, die ze voortdurend in inktbakken doopten. Begin 19e eeuw waren de meeste schrijvers overgestapt op staalpenpunten die aan kleine staven bevestigd konden worden, maar nog steeds in inkt gedopt moesten worden. Verschillende bedrijven probeerden zelfvoorzienende pennen te ontwikkelen, maar de meeste faalden bij het controleren van de inktstroom, wat resulteerde in vlekken, overgeslagen letters of lekkages. Technologische vooruitgang leidde tenslotte tot bruikbare vullers in de late 19e eeuw en commercieel beschikbare balpennen na de Tweede Wereldoorlog.
De belangrijkste pentypes zijn: vuller, balpen, rollerbal en dip-pen. Dip-pennen (die in inkt gedopt moeten worden) zijn de vroegste vorm maar worden vandaag zelden gebruikt, behalve voor kunstvormen als calligrafie. Vullers waren de enige zelfvoorzienende inktpennen tot de late 19e en vroege 20e eeuw, maar daalden in populariteit na de introductie van goedkope, wegwerp balpennen. Toch blijven vullers populair onder schrijvers die kwaliteit waarderen, en als cadeaus.
Vóór 1800: kielen, rieten of harde borstels als pen. Vroeg 1800: staalpenpunten die in inktbakken gedopt worden, breed beschikbaar. Jaren 1870: Waterman ontwikkelt betrouwbare vuller met zelfvoorzienende inkt. Late 1800/early 1900: veiligheidspennen met verbeterd ontwerp tegen lekkages, en kom- of zakvullers. Biro balpen uitgevonden late jaren '30, commercieel in VS vanaf 1945, populair in jaren '50 na ontwerpverbeteringen.
Vullers hebben diverse methoden voor inktafgifte en bijvullen gebruikt. Vroegere vullers heten soms 'ogledruppelpennen', want ze moesten met een ogledruppel bijgevuld worden. Zakpennen en zuigerpennen die daarna kwamen, konden direct uit de inktbak gevuld worden, zonder ogledruppel. Vullers met herbruikbare glazen cartridges kwamen late 19e eeuw, eerste wegwerp glazen cartridges in jaren '30. Diverse typen cartridge en fles-gevulde vullers blijven in gebruik, terwijl meeste balpennen en rollerballs wegwerp zijn en niet bijgevuld kunnen worden. Balpennen gebruiken een miniatuur balkogel voor inktstroomcontrole, rollerballs een vergelijkbaar systeem maar met watergebaseerd gel in plaats van oliegebaseerde inkt.
Tijdens de bloeitijd van vullers, late 19e en vroege 20e eeuw, concurrerden grote fabrikanten als Waterman, Sheaffer, Parker in handzamere ontwerpen en vulsystemen, alsook in nieuwe stijlen die klanten aantrokken. Hoewel vroege vullers van hard rubber waren, begonnen fabrikanten in de jaren '20 celluloid te gebruiken, wat een grotere kleuren- en patronenverscheidenheid toeliet. Fabrikanten begonnen ook clips toe te voegen voor zakbevestiging, alsook decoratieve overlays en graveringen.