Klei is een van de meest voorhandene stoffen en leent zich zo goed voor vormgeven en sculpturen dat het een populaire bron is geweest sinds neolithische tijden. Naarmate samenlevingen zich ontwikkelden, ontwikkelde zich ook de complexiteit en toepassingen van keramiek. Mensen vonden nieuwe methoden om de kunstzinnigheid en functionaliteit van hun creaties te vergroten. Glazuren zijn een resultaat van deze keramische evolutie. Sinds oude tijden in gebruik, maken de eigenschappen van glazuur het zowel praktisch als esthetisch aantrekkelijk.
Mandenvlechten is een van de eerste ambachten gebruikt door hominiden, maar had weinig nut voor het dragen van vloeistoffen. Klei werd het go-to materiaal voor dit doel, en keramiek was geboren. Het was overwegend aanwezig in niet-nomadische culturen van neolithische tijden, omdat de objecten zwaar en te kwetsbaar waren voor constante reizen. Meeste vroege pottenbakkers gebruikten heel weinig decoratie in hun keramiek. Pas in de 9e eeuw v.Chr. kwamen glazuren in gebruik.
Een glazuur is een vloeibare combinatie van materialen die bijna altijd enige kristallijne stof bevatten die bij het bakken glasachtig wordt. De glazuur wordt aangebracht op een ongebakken keramiekstuk, meestal met een kwast of spons, en het object wordt in een oven gebakken. Het bakken zorgt ervoor dat de glazuur met de klei smelt, een huid vormend. Rauwe glazuren combineren natuurlijke en synthetische materialen voor de gewenste look na bakken. Gefritteerde glazuren bevatten hoeveelheden vooraf gesmolten glas.
Vroege aardewerk had weinig decoratie, maar naarmate beschavingen zich ontwikkelden, ontwikkelde zich ook de versierdheid van hun functionele items. Sculpturen en schilderen op keramiek was een eenvoudige manier om het esthetisch aantrekkelijker en gepersonaliseerder te maken. Oud-Griekse vazen en potten zijn duidelijke bewijzen hiervan, en sommige zijn prachtig. Pas in de 9e eeuw v.Chr. werden glazuren ontwikkeld voor hetzelfde doel. Decoratieve tegels in het oude Mesopotamia werden geglazuurd voor de look.
Vijf eeuwen na het gebruik van glazuren voor schoonheid, duikt archeologisch bewijs op van een ander doel. Voor glazuren zikten vloeistoffen in de klei en uit de pot. Uiterlijke verdamping hield water cool, maar werkte niet zo goed voor melk, olie of andere vloeistoffen. Glazuren die met klei smelten creëren een waterdichte verzegeling, en deze toepassing verschijnt in de 1e eeuw v.Chr. in het Midden-Oosten, waar het misschien eerst in Egypte ontwikkeld is, en in China.