De gotische kunstbeweging in middeleeuws Europa begon bijna uitsluitend als een manifestatie van religieuze schilderkunst, beeldhouwkunst en architectuur in de 12e eeuw. Uitgaande van de stevige, iets ruwe voorstellingen van de Romaanse stijl, streefde de gotische kunstbeweging in haar late periode (14e en 15e eeuw) ernaar geschilderde en gebeelde beelden te bevrijden tot een meer natuurlijke en vloeiende voorstelling. Late gotische architectuur zette hoogtebouw met toren die hemelwaarts streeven neer.
Schilderkunst tijdens de gotische periode was strikt gebaseerd op religieuze thema's en onderwerpen. Naarmate deze artistieke beweging dieper in haar "late" periode zakte, werden de figuren die ooit in een plat, niet-realistieke manier waren gegoten – vergelijkbaar met oosterse religieuze iconen – veel meer levendig toen schilders begonnen te werken met concepten als perspectief. Perspectief in schilderkunst is het middel dat een schilder gebruikt om dingen te laten lijken alsof ze in de verte verdwijnen vanaf het centrale beeld. Schilderijen begonnen ook veel meer detail te bevatten en veel figuren in beweging af te beelden in plaats van statisch zittend of staand. Beide innovaties gaven late gotische schilderijen een meer "natuurlijk" uiterlijk dan eerdere.
Vroegere gotische beeldhouwkunst leek op die van de Romaanse periode. Meestal in reliëf gehakt aan de zijkant of interieur van een kerk, waren deze beelden simplistisch uitgevoerd en bedoeld om een geïdealiseerde visie van de mens, heiligen, engelen en Jezus voor te stellen. Naarmate de gotische periode vorderden, streefden beeldhouwers naar meer natuurlijk ogende beelden, met detail, beweging en heel menselijke gezichtsuitdrukkingen. Deze ontwikkeling naar een meer natuurlijke voorstelling maakte het bijvoorbeeld mogelijk om Maria te zien als een moeder die voor haar zoon Jezus zorgt, zoals elke menselijke moeder zou doen, in plaats van als een stijve steenfiguur. Emoties als vreugde en verdriet werden ook zichtbaar in late gotische beeldhouwvoorstellingen.
Gotische schilder- en beeldhouwkunst was religieus van aard en werd meestal aan de buiten- of binnenkant van een gotische kathedraal gevonden. Stenen kathedralen worden beschouwd als de kroonprestatie van de gotische kunstperiode. Soms vereisten ze 100 jaar om te bouwen, en deze kerken bedoelden God te verherrlichen met hun torende hoge bouw en adembenemende kleurenramen. In de late gotische periode maakten de vliegende stijten (de steunsystemen die de torende hoogtes mogelijk maakten) het mogelijk dat de kathedraalmuren steeds meer kleurenramen bevatten, die uitstekend gedetailleerde beelden van het leven van Christus en andere bijbelse thema's werden.
Aangezien geen kunstperiode abrupt begint en eindigt, kan de late gotische periode ook gezien worden als overgaand in de vroege Renaissance. Het kenmerk dat deze overgang het meest beïnvloedde was de late gotische ontwikkeling van een meer natuurlijke, realistische benadering van figuren en beelden in schilder- en beeldhouwkunst. Kunstenaars van de vroege Renaissance werkten nog steeds frequent met religieuze onderwerpen, maar begonnen ook beelden uit klassiek Griekenland en Rome alsook moderne koninklijke figuren af te beelden. De trend in al deze kunst was om een waarachtiger gevoel van de "menselijkheid" van het beeld en een meer realistische presentatie van natuurlijke omgevingen vast te leggen.