Arts >> Kunst en entertainment >  >> Kunst >> Beeldende kunst

19e-Eeuwse Kunst: Italiaanse Schilderijen

Tijdens de 19e eeuw waren Italiaanse schilders betrokken bij de grote artistieke stromingen van de tijd. Het neoclassicisme domineerde de vroege 1800er jaren en maakte geleidelijk plaats voor romanticisme, realisme en experimenten met impressionisme. Gedurende een groot deel van de 19e eeuw was Italië ook verstrengeld in een politieke beweging om lokale controle van Franse en Oostenrijkse regimes terug te winnen en het schiereiland te verenigen tot één natie. Italiaanse schilders weerspiegelden dat politieke ideaal – en de nationalisme die het aandeed – in hun werk.

De Neoclassicisten

De 19e eeuw begon met Vincenzo Camuccini aan de spits van een groep Italiaanse neoclassicistische schilders die waarden als harmonie, orde en grandioositeit in de schilderkunst wilden herstellen. De neoclassicisten voelden dat die kwaliteiten verloren waren gegaan door de overmatige beweging en emotie die barok- en rococokunstenaars omarmden. Camuccini en zijn tijdgenoten, met name Gaspare Landi, steunden op gedempte maar harmonieuze kleuren en composities die balans en controle benadrukten. Religieuze en historische scènes domineerden hun werk, en hun onderwerpen en thema's verheerlijkten edelmoedigheid en deugdzaamheid.

De Etrurische School

Giovanni Costa legde zijn penseels neer in 1848 om deel te nemen aan Giuseppe Garibaldi's militaire veldtocht om Italië te verenigen. Hij deed mee aan verschillende succesvolle slagen, maar werd gedwongen te vluchten in het Toos en Umbrische platteland toen Frankrijk Rome onder controle kreeg. Hij besteedde het volgende decennium aan het ontwikkelen van een stijl en theorie van landschapskunst. Costa's schilderijen vingen brede panorama's met dramatische horizonlijnen. Hij wilde dat zijn landschappen emoties opwekten en trots op Italie opwekten. Costa vestigde zich in Florence en leidde de Etrurische School van schilders, een groep Italiaanse en Britse kunstenaars die zijn landschapsschilderstijl volgden.

Napels

Domenico Morelli's carrière ontvouwde zich in Napels tijdens de tweede helft van de 19e eeuw. In zijn vroege schilderijen gebruikte hij historische en religieuze thema's om de vereniging van Italië te promoten, een zaak die hij actief steunde. In de loop van de tijd ontwikkelde hij een vrijere, meer realistische stijl die steunde op natuurlijke in plaats van heroïsche houdingen en composities. Morelli gebruikte dramatische contrasten van kleuren, licht en schaduw om het drama van zijn onderwerpen te benadrukken. Hij bleef heldere kleuren en goud en wit licht gebruiken in zijn latere spirituele en bovennatuurlijke schilderijen. Morelli besteedde veel tijd aan onderwijs en Francesco Michetti was onder zijn meest succesvolle leerlingen.

De Macchiaioli

Rond het midden van de 19e eeuw begon een groep schilders uit Florence te experimenteren met een nieuwe stijl die vlekken van zuivere kleur gebruikte om hun onderwerpen af te beelden. Bekend als de Macchiaioli – letterlijk "de vlekkenmakers" – verklaarde de groep hun onafhankelijkheid van de formele kunstacademies van Florence en Rome en richtte hun energie op het vangen van het spel van kleur en natuurlijk licht. Ze schilderden buiten en vonden hun onderwerpen in de alledaagse scènes die zich om hen heen afspeelden. De Macchiaioli waren de voorlopers van de Franse impressionisten die snel de dominante beweging werden van praktisch heel de 19e-eeuwse Europese kunst.

Beeldende kunst

Related Categories