De Renaissance was een filosofische, intellectuele en artistieke beweging die begon met Italiaanse humanisten in de 14e eeuw na Christus. Architektonisch herleefde de Renaissance veel elementen van klassieke Romeinse gebouwen. Hiertoe behoren kolommen, boogvensters, gevels, frontons, kupolen, basilica's en meer. De herleving van Romeinse thema's was deels te wijten aan de Italiaanse geboorteplaats van de Renaissance.
De Renaissance gaf hergeboorte aan de kolomstijlen uit het oude Rome. De drie herlevende ordens waren Corinthisch, Ionisch en Dorisch. Corinthische kolommen zijn de meest ingewikkeld, getopt met decoratieve bladeren in twee rijen. Ionische kolommen zijn plainer, getopt met eenvoudige voluten. De Dorische orde is nog plainer. Het heeft een eenvoudige cilindrische top genaamd een kapiteel. Renaissancekolommen ondersteunden vaak bogen, eveneens gestileerd naar Romeinse architectuur.
Planar classicisme is een term die de platheid van Renaissance-architectuur beschrijft. Renaissancegevels maakten niet frequente gebruik van kromming of dramatische diepte. In plaats daarvan gebruikten architecten reliefformen om klassieke Romeinse architecturale elementen op de muren van hun gebouwen na te bootsen. Dit gaf Renaissancegebouwen een afgeplatte uitstraling zowel binnen als buiten. Het maakte ook het gebruik van kleine afgeplatte frontons als architecturale motieven mogelijk, vooral boven ramen. Dit staat in contrast met hun verschijning in het oude Rome, waar frontons grote driedimensionale objecten waren die op zware kolommen rustten.
Een van de meest opvallende kenmerken van Renaissance-architectuur was de koepel, die bouwers lenen van het oude Rome. De halfrondstructuren van de Renaissance waren groter en meer indrukwekkend dan de oude Romeinse structuren. Renaissance-kopels hadden nog steeds de oculus, of cirkelvormige opening, die ze in het oude Rome hadden. Echter, Renaissance-architecten bouwden lantaarns boven oculi om het interieur van het gebouw te beschermen tegen zon en regen. Kopels kronen veel van de Renaissancekerken die vandaag nog staan.
Romeinen in de oudheid gebruikten basilica's in combinatie met het burgerlijk leven. Ze beherbergden gerechtshoven en hadden halve cirkelvormige voorhoven, genaamd apsiden, aan hun ingangen. Architecten ontwierpen basilica's nog steeds tijdens de Renaissance, maar ze waren godsdienstige plekken in plaats van centrum van het burgerlijk leven. Basilica's waren langer dan breed, met hoge gevels en kopels in het midden. Hun grote maat maakte ze ideaal voor de grote menigten pelgrims die bijeenkwamen voor erediensten.