Vaak over het hoofd gezien, maar zeker niet vergeten: de verscheidenheid aan vrouwelijke kunstenaars in de 19e eeuw is goed gedocumenteerd en gewaardeerd door kunsthistorici. Met weinig uitzonderingen werden vrouwen vaak uitgesloten van studies in publieke plaatsen of aanstelling voor gecommissioneerd werk, wat degenen die de grenzen verlegden en doorgingen met schilderen, tot opvallende figuren in kunstgeschiedenis en samenleving maakte.
In het 19e-eeuwse Europa ontstond een koorts bij publieke kunstinstellingen om de snel evoluerende genres van deze periode te documenteren. Gratis instructieklassen, hoofdzakelijk gericht op naakttekenstudies, waren overvloedig; vrouwen mochten er echter niet deelnemen vanwege de onfatsoenlijkheid die toen werd aangenomen. Dit dwong veel vrouwen om gestichte particuliere kunstenaars te zoeken om direct onder te studeren. In de jaren 1870 opende Charles Chaplin zijn atelier voor alle vrouwelijke studenten - een grote stap voor vrouwelijke kunstenaars die tot dan toe waren gevraagd zich te richten op stilleven van fruit en landschapschilderijen.
Hoewel schilderkunst historisch de meest bewaarde en gedomineerde kunstvorm was, werd fotografie rond 1839 geïntroduceerd. Dit medium was hoogst invloedrijk in de kunstwereld en maatschappij, en realisme was de sleutel tot de meest acceptabele kunst. Julia Margaret Cameron, een Britse fotograaf, werd bekend om haar portretten van tijdgenoten en later om haar legendarische Arthuriaanse thematische foto's. Haar werk heeft moderne fotografie sterk beïnvloed, haar close-up portretten worden vandaag nog nagebootst. Haar werk was misschien vergeten zonder haar scherpe zakelijke tactieken: alles met name copyrighten en documenteren.
Het is de moeite waard om de Europese schilders van deze periode individueel te bestuderen en te waarderen. Veel vrouwen bleven ongetrouwd als schilderen hun gekozen pad was, wat vaak leidde tot het opgeven van hun artistieke passie wanneer de echtgenoot niet instemde. Wie wel geslaagden in Europa: Rosa Bonheur, Sophie Gengembre Anderson, Marianne North, Marie Bracquemond, Berthe Morisot, Eva Gonzalès, Elisabeth Sonrel en Laura Theresa Alma-Tadema. Vaak hing een vrouw die schilderkunst als levensonderhoud nastreefde, af van de invloed of financiële steun van een welgestelde familielid.
Waarschijnlijk de meest herkenbare vrouwelijke naam in de kunst van deze periode. Mary Stevenson Cassatt werd oorspronkelijk beschouwd als een Amerikaanse avant-garde kunstenaar, maar tijdens reizen van haar familie door Europa sluit ze zich aan bij de populaire Franse Impressionisten. Ze verkende vaak het leven van vrouwen die thee drinken, brieven schrijven of voor kinderen zorgen in een bijna fotografische, documentaire stijl - kracht en feitelijk. Ze kon de Pennsylvania Academy of the Fine Arts in Philadelphia bezoeken. Een ander opmerkelijk feit: haar bijdrage aan een massaal muurschilderij met alleen vrouwen, getoond op de Wereldtentoonstelling van 1893.
Lilla Cabot Perry was een Amerikaanse schilderes die pas op 36-jarige leeftijd begon. Haar familie kon zich veel Europese reizen permitteren, en ze ontdekte dat haar passie lag in het Franse Impressionisme. Ze studeerde direct onder de schepper van dit genre, Claude Monet. Ze wordt gezien als een belangrijke voorvechter van deze stijl en heeft veel bijgedragen aan de ontvangst ervan in de Verenigde Staten.
Misschien een van de originele vrouwelijke illustratoren, in de gedetailleerde lijn van Norman Rockwell, was Jennie Augusta Brownscombe. Geboren in arme omstandigheden alleen met haar vader, was ze gedwongen zichzelf te onderhouden na zijn overlijden, en deed dat als lerares en illustrator van kalenders en felicitatiekaarten die in duizenden huizen kwamen. Ze was misschien een van de eerste bekende vrouwelijke kunstenaarsnamen van de 19e eeuw.