Jan van Eyck wordt onthouden als een Vlaamse schilder die het gebruik van olieschilderkunst in Europa revolutioneerde. Zijn realistische stijl ving het oog van zowel koninklijkheid als mecenen van de kunsten. Zijn techniek werd vereerd om zijn unieke rijkdom van kleur en zijn scherpe aandacht voor detail, beide gebruikt in zijn bekende schilderijen "Arnolfini Bruiloft" en het "Gents Altaarstuk."
Biografen van Van Eyck noemden hem postuum de "Vader van de olieschilderkunst," vanwege de eerdere beperking van olieschilderkunst tot voornamelijk houten stukken en standbeelden. Ongeacht de oorsprong van het gebruik van olieverf op doek, werd Van Eyck erkend voor het op innovatieve manieren gebruiken van het medium, inclusief unieke glazuren, laagtechnieken en andere middelen om diepte van kleur, licht en schaduw te bereiken.
Kunsthistorici hebben een aantal artikelen en theorieën gepubliceerd over de symbolen aanwezig in Van Eyck's werken. Zijn ornamente beelden neigen ertoe objecten en details te bevatten die elke hoek van het doek vullen. Een dergelijk schilderij dat heftig gedissecteerd is, is "Arnolfini Bruiloft." In dit schilderij is elk element theorieeerd om een ander aspect van het huwelijk te vertegenwoordigen, inclusief een hond die getrouwheid vertegenwoordigt, een zwangere verschijning bedoeld om mogelijk vruchtbaarheid te betekenen, en een enkele aangezonden kaars in de kroonluchter die mogelijk de aanwezigheid van de Heilige Geest kan vertegenwoordigen.
Het detail in een Van Eyck schilderij kan gezien worden tot aan de vouwen van stof of textuur op een muur. Ondanks deze uitgebreide aandacht voor realistisch detail, is een uniek element van Van Eyck's werk het surreale element over de combinatie van afgebeelde beelden. Spiegels in een Van Eyck werk neigen ertoe niet te reflecteren wat er vanaf hun geziene hoeken gezien zou moeten worden, soms een figuur presenteren die niet aanwezig zou moeten zijn in de afgebeelde realiteit. Soms was Van Eyck bekend om zichzelf in een schilderij te schilderen, of leven in standbeelden te blazen terwijl figuren schilderde die als steen leken.
Kunst heeft de vrijheid om de beelden die het afbeeldt te embelliseren, of door ze te vervormen of ze in een bepaalde stijl te gieten. Van Eyck prefereerde de unieke benadering van het afbeelden van gebouwen, mensen en achtergronden precies zoals ze leken, zonder een romantische, gotische, of verheven visuele element te gieten. Hiervoor wordt hij soms bekend als een archivaris van accurate historische stijl.