De rijkdom van Venetaanse kleuren weerspiegelt de rijkdom die in Venetië tijdens de Renaissance heerste. De donkerrode, felblauwe en gedempte gele tinten die in de olieverfschilderijen van Venetaanse meesters als Jacopo Bellini worden gebruikt, bezitten zowel diepgang als transparantie, bedoeld om licht te reflecteren en de lagen van kleur zichtbaar te maken. Vaak gedemp in toon, werden Venetaanse kleuren in de loop van de Renaissance zachter om natuurlijke kleuren na te bootsen in plaats van overdreven tinten.
In tegenstelling tot de Florentijnse meesters die hun meesterstukken begonnen met de lineaire compositie, begonnen Venetaanse kunstenaars met kleurvormen direct op het doek. Kleurnuances werden zorgvuldig in lagen gelegd en gemengd om subtiele verschuivingen in tint en toon te creëren die de vorm definiëren, in plaats van de scherpe lijnen die in andere stijlen kenmerkend zijn.
De zorgvuldige aandacht voor de invloed van licht op kleur komt terug in het werk van de meesters van de Venetaanse school. Waar andere stromingen de werkelijke kleur van een onderwerp als geheel nabootsen, zouden Venetaanse coloristen de subtiele tintverschuivingen die door gereflecteerd licht op het onderwerp ontstaan, incorporeren met hun unieke laag- en mengtechnieken. Door het spel van schaduw en licht over een onderwerp suggereert de traditionele Venetaanse kleurtoepassing vorm zonder scherpe randen, wat een moeilijk te bereiken diepgang en realisme creëert.