Volgens de Heilbrunn Tijdlijn van het Metropolitan Museum of Art trad Egyptische invloed op Griekse kunst op in de 7e eeuw v.Chr. Het gevolgende naturalisme verving de meer geometrische stijl die Griekse kunst voor die tijd domineerde.
De opkomst van succesvolle handelsposten in de Niledelta, gekoppeld aan voortgaande Griekse kolonisatie naar het oosten, resulteerde in verhoogd contact met oosterse kunst en traditie. Deze blootstelling aan Egyptische kunst beïnvloedde de houdingen en poses van figuurlijke kunst in Griekenland.
Egyptische kunstenaars inspireerden hun Griekse collega's om te experimenteren met verschillende methoden van kunstenaarschap. Metaalbewerking, edelsteenslijpen en ivoorsnijwerk kwamen voort als resultaat van Egyptisch model.
Bepaalde motieven verschenen in Griekse kunst tijdens de vroege archaische periode, waaronder de lotus en bepaalde samengestelde dieren – fantastische wezens als de sphinx, nauw verbonden met Egypte, en de griffioen. De verschijning van spiraalvormige palmetten in Griekse plafonddecoratie kan herleid worden tot Egyptische oorsprong.
De lotuspatroon in Griekse decoratieve kunst ontstaat uit de klassieke Egyptische staande lotuslelie met kelkbladeren. Versiering van graven en altaren in Egypte, werd de lotus een populair ontwerp voor kolomkapittelen in Griekenland.
Griekse keramiek werd onder Egyptische invloed meer versierd en naturalistisch. De geometrische patronen van vroeger wichen voor frizen, slagvelden, dierenfiguren en vogels.