Oud-Griekenland was een patriarchale samenleving, en de meeste vrouwen hadden weinig rechten of macht. Plato gelooft bijvoorbeeld dat vrouwen hoewel sterk in het emotionele domein, zwakke geesten hadden – vandaar dat ze beschermd moesten worden door een mannelijke voogd.
Volgens de tekstuele overlevering moesten vrouwen thuisblijven – vrouwen die op straat gezien werden, waren prostituees.
Kunsthistorici delen oud-Griekenland in in drie periodes: archaïsch, klassistisch en Hellenistisch. Archaïsch Griekenland loopt van het einde van de Aegeïsche Donkere Eeuwen en de geboorte van de Griekse beschaving (800 v.Chr.) tot de Persische Oorlogen in 480 v.Chr.
Klassistisch Griekenland dateert vanaf het einde van de Persische Oorlogen en de opkomst van Athene als meest machtige en cultureel productieve polis. Hellenistisch Griekenland loopt van de dood van Alexander de Grote in 323 v.Chr. tot de overname van de Griekse kerngebieden door het Romeinse rijk in 146 v.Chr.
De archaïsche (pre-klassieke) Grieken maakten veel beelden van mannen en vrouwen, "kouros" en "kore" genoemd. Zowel mannelijke als vrouwelijke figuren hebben de "archaïsche glimlach", een stijve halfglimlach. In tegenstelling tot mannelijke kouros-beelden, die naakt zijn, worden vrouwelijke kore altijd getoond met dikke, het lichaam bedekkende draperie.
Kunsthistorici en archeologen zijn niet zeker wat kouros en kore precies vertegenwoordigen.
Veel van de overgebleven oude Griekse kunst is religieus van aard, en er zijn veel standbeelden van Griekse godinnen. De beroemdste is wellicht de beeldengroep op de Acropolis van Athene. De Acropolis is een tempelcomplex, en het hoofdpand is de Parthenon, opgericht in eer van de godin Athena.
Op de frontonsculptuur die de geboorte van Athena voorstelt, is een beeldengroep van drie andere Griekse godinnen bijzonder bekend. In deze beelden dient de draperie niet om het lichaam te verbergen (zoals bij kore-beelden) maar om de perfecte lijnen van de godinnen te benadrukken.
De Aphrodite van Milos is een van de beroemdste voorbeelden van Griekse beeldhouwkunst van vrouwen. Gemaakt tussen 130 en 100 v.Chr., de Aphrodite van Milos – bekend als de Venus van Milo – is vooral beroemd om haar subtiele erotiek – de draperie, los om de heupen gehangen, onthult weinig maar lijkt op het punt te staan meer te onthullen. De erotiek van de figuur toont de interesse van de beeldhouwer in emotie – niet gebruikelijk in klassieke Griekse kunst maar een belangrijk kenmerk van de latere Hellenistische periode.