Arts >> Kunst en entertainment >  >> Kunst >> Beeldende kunst

Europese tegelkunst

Een tegel is een gefabriceerd, duurzaam stuk materiaal zoals keramiek, steen, metaal of glas en wordt meestal gebruikt om daken, vloeren, muren en andere objecten te bedekken. Meestal is een tegel gemaakt van keramiek met een harde glazuurafwerking. Het gebruik van tegels heeft een lange geschiedenis, met name in Europa, waar ontwerpen op tegels geschilderd werden en meest gebruikt werden om muren en vloeren te bedekken.

Tegelkunst en mosaïeken

Decoratief tegelwerk verschilt van mosaïeken, waarin grote aantallen kleine, onregelmatig gepositioneerde en monochrome tegels, tesserae genoemd, gebruikt worden om een muur, plafond, vloer of dak te bedekken. Mosaïeken worden meestal van glas en keramiek gemaakt en tonen typisch een scène. Decoratief tegelwerk bestaat uit grotere, vierkante materialen; het stelt niet altijd een scène voor en toont vaak slechts een ontwerp. Mosaïeken werden voornamelijk in religieuze gebouwen gebruikt om bijbelse scènes af te beelden, terwijl tegelwerk voor decoratieve en artistieke doeleinden dienstdeed.

Geschiedenis van tegelkunst

Het vroegste gebruik van geglazuurde stenen als decoratie was tijdens de 13e eeuw v.Chr. in een tempel in de oude stad Chogha Zanbil in het moderne Iran. Geglazuurde en gekleurde stenen werden gebruikt om laagreliëfs te maken bij de beroemde Ishtarpoort van Babylon, circa 575 v.Chr., de restanten van welke deels gereconstrueerd zijn. Voorbeelden worden getoond in het Pergamonmuseum in Berlijn en andere musea wereldwijd. Ambachtslieden uit Mesopotamië werden geïmporteerd om veel paleizen in het Perzische rijk met tegelkunst te versieren.

Tegelkunst in Europa

Tegelkunst bloeide in Perzië en verspreidde zich door het grootste deel van de Islamitische wereld. De Moren brachten het naar Spanje, waar openbare gebouwen en moskeeën zwaar versierd werden met dichte, massale en uiterst complexe patronen en frizen. Florale motieven, calligrafie en geometrische patronen waren gemeen. In de 15e eeuw werd azulejo, een vorm van geschilderd, wit-geglazuurd keramisch tegelwerk, in Portugal geïntroduceerd via de Spaanse Moren. Azulejo werd uiteindelijk een integraal onderdeel van de Portugese cultuur.

Azulejos

Azulejos zijn door heel Portugal heden ten dage te vinden, op de exterieurs en interieurs van kerken, paleizen, huizen en treinen en metrostations. Ze vormen een belangrijk aspect van de Portugese architectuur en kroniekelen groot deel van de cultuur en geschiedenis van het land. Tegels dienden ook een praktische functie: het reguleren van de temperatuur in huizen en gebouwen. Het wijdverspreide gebruik van tegelwerk door Europa kan zo verklaard worden; niet alleen was het mooi, het gebruik ondersteunde de architecturale technologie beschikbaar in de 1400s tot 1700s in West-Europa.

Tegelkunst bloeit

In de Barokperiode produceerden ambachtslieden enorme geschilderde scènes op tegels, meestal in blauw en wit. In Nederland, waar tegelkunst bloeide tot dominatie, werden geschilderde ontwerpen die slechts één kleine tegel bedekten geproduceerd en gebruikt om muren, vloeren en plafonds te versieren. Deze ontwerpen werden door heel Noord-Europa geëxporteerd. Veel koninklijke paleizen gebouwd in de 18e eeuw hadden kamers volledig bedekt in porseleintegels en panelen, met name in Madrid en Napels.

Beeldende kunst

Related Categories