Zelfuitdrukking is verreweg een van de meest belangrijke van alle inherent menselijke kenmerken en een van de beste media om dit te bereiken is kunst. Nergens is dit duidelijker dan in Post-Impressionisme. Post-Impressionistische artiesten, in tegenstelling tot hun voorgangers, waren bekend om zware penseelstreken en een breed scala aan diverse kleuren te gebruiken om emotie over te brengen en legden meer focus op het creëren van geometrische en/of vervormde beelden en de rol van kleur.
Hoewel Post-Impressionisme Frans kunst beschrijft gecreëerd tijdens de periode 1886 tot 1941, werd de term zelf pas in 1910 bedacht door de Engelse kunstcriticus en artiest zelf, Roger Fry. Hij noemde het Post-Impressionisme simpelweg omdat het de Impressionistische era volgde.
Vincent van Gogh, Paul Cézanne, Georges Seurat, Henri Rousseau, Paul Signac en Henri de Toulouse-Lautrec zijn onder de meest opvallende artiesten van de Post-Impressionisme beweging. Elke artiest introduceerde hun eigen stijl in hun werk. Bijvoorbeeld, Seurat implementeerde een techniek bekend als Pointillisme wat basis was het schilderen van een patroon van individuele kleine stippen om een compleet beeld te vormen. Hoewel Van Gogh voornamelijk landschappen schilderde, is hij bekendst om zijn zelfportretten. Paul Cézanne gebruikte geometrische vorm om diepteperceptie aan zijn schilderijen toe te voegen waardoor jij, als kijker, je voelt alsof je er echt was. Henri de Toulouse-Lautrec had een voorliefde voor het schilderen van bekende acteurs, zangers en dansers van de tijd.
Zoals met veel andere vormen van artistieke uitdrukking, probeerden deze artiesten iets over zichzelf onthullen. Ze gebruikten hun talenten om waarheden die ze over zichzelf en de wereld om hen heen hadden ontdekt, over te dragen. Van Gogh gebruikte veel grijzen en blauwen in de meeste van zijn schilderijen onthullend zijn worsteling met depressie en het idee dat iedereen een inherent ziele kwaad heeft. Cézanne focuste meer op de structuur van zijn onderwerpen. Hij stelde ooit: 'Met een appel zal ik Parijs verbazen.' Seurat was een gelovige in optische waarheid; het idee van het gebruik van kleur en vorm om de echte wereld te tonen.
De meest opvallende en invloedrijke voorbeelden van Post-Impressionisme zijn Van Gogh's 'Sterrennacht' (geschilderd buiten het Saint-Remy krankzinnigengesticht) en zijn floraal werk 'Iris', Cézanne's gebruik van diepteperceptie in 'De Kaartspelers', Rousseau's bijna surreële 'De Droom', Henri de Toulouse-Lautrec's geïnspireerde werk, 'Zittende Danseres In Roze Kousen' en zeker, Seurat's beroemdste stuk, 'Zondagnamiddag Op Het Eiland Van De Grande Jatte.'
Het zou een grove onderstatement zijn om te zeggen dat Post-Impressionisme een enorme invloed had op toekomstige schilders. Het is gekrediteerd met het fundament van latere stijlen zoals Fauvisme, Neo-Impressionisme en Kubisme. Het staat als een standaard van artiesten zelfuitdrukking, emotie overbrengen, je omgeving omarmen en de menselijke conditie bevragen.