Figuratieve kunst vertegenwoordigt een herkenbaar onderwerp, zoals een persoon of dier. De betekenis van figuratieve kunst hangt af van de artiest. Voor sommige grote figuratieve artiesten, zoals Leonardo da Vinci of Sandro Botticelli, is het vangen van een onderwezens essentie met vakmanschap en vaardigheid transcendent van realisme of herkenbare beeldvorming.
De prehistorische figuratieve kunst van de mensheid, ontdekt in Duitsland in 2003, suggereert dat kunst een rol heeft kunnen spelen in het bereiken van het goddelijke.
Figuratieve kunst weerspiegelt de complete menselijke ervaring.
In 2003 publiceerde Deutsche Welle de bevindingen van een archeologische opgraving in zuidelijk Duitsland. Drie figuratieve kunstobjecten gesneden in mammoetbot daterend 30.000 tot 33.000 jaar geleden, 'een leeuw-mens, een watervogel en een paard', demonstreren vroege mensens wens om natuurlijke vormen vast te leggen en te extrapoleren.
Volgens archeoloog Nicholas Conard, konden de objecten door schamanen gebruikt worden voor leiding in de geestenwereld. De watervogel, in staat om water en land te bemiddelen, had het potentieel om tussen werelden te bewegen. Het vasthouden van de vogelsbeeld overdroeg zijn kracht aan de sjamaan.
Oud-Egyptische en latere beschavingen gaven abstracte en gestileerde versies van zichzelf. Spirituele onderwerpen afgebeeld, zoals Ra's dagelijkse beweging door de hemel in een barque, spiegelen hun natuurlijke wereld.
Klassieke Griekse kunst prioriteerde wiskundige en geometrische idealen boven de echte 'wiskunde' van het daadwerkelijke menselijk lichaam. Erkennend dat de artiest het prisma van zijn perspectief moet gebruiken bij schilderen, tekenen, of beeldhouwen, heeft Nicias, volgens Plinius, kunst een deel van zichzelf gegeven.
Door de eeuwen heen, zoekt figuratieve kunst de natuurlijke, identificeerbare kenmerken van onderwerpen vast te leggen. Grote meesters, zoals Leonardo da Vinci, gebruikten vaardigheid en perspectief om kunst te creëren die de daadwerkelijke wiskundige relaties van de menselijke fysiologie weerspiegelt.
Hoewel voorlopers van moderne fotografie bestaan sinds de 'gatcamera' 2.500 jaar geleden door Aristoteles beschreven werd, waren complete onbekend tot de mid-1820s. Figuratieve kunst en portretkunst bleven de voorkeursmethode om een 'plaatje' van een onderwerp te maken.
Naarmate fotografietechnieken verbeterden, nam abstracte kunst's verse, dappere benadering veel vormen aan. Impressionisme arriveerde met de late negentiende eeuw. Artiesten zoals Edgar Degas, terwijl ze experimenteerden met nieuwe manieren om materialen en technieken te gebruiken om licht en een gevoel van beweging in compositie vast te leggen, gebruikten nooit 'impressionist' om hun werk te beschrijven.
Afwijkend van fotografische beeldvorming naar oscillerende abstracte vormen, zochten moderne artiesten zoals Willem de Kooning, Jackson Pollock, Franz Kline en anderen naar 'actiekunst' en een terugkeer tot ten minste sommige elementen van figuratief.
Verwarring van abstracte en, nu, symbolische gebruik van figuratieve kunst's elementen van vorm, kleur, lijn, licht, textuur, en zicht, geculmineerd in de late 1940s tot vroege 1950s. Bijvoorbeeld, David Park, een expressionistische schilder in Californië, deed mee aan een figuratieve kunstwedstrijd en won. Geacht door sommigen als 'falen om diepere bronnen op te roepen' vereist om abstracte kunst te creëren, merkte een critic op dat meeste 'niet-objectieve schilderijen net zo ondoeltreffend werd als apocalyptisch behang.'