Een standaard kleurenrad is een cirkel van twaalf kleuren gerangschikt op een manier dat elke warme kleur, rood door geel, als tegenovergestelde een complementaire koele kleur heeft, blauw-groen door blauw-violet. Kleurenrader hebben een lange geschiedenis, teruggaand op Sir Isaac Newton in de 18e eeuw, Goethe en Chevreul in de 19e eeuw, Munsell, Ostwald, Itten en Birren in de 20e eeuw, en velen anderen. Artiesten gebruiken het rad voor verschillende doeleinden.
In het bestuderen van het rad is het mogelijk om te leren over warme en koude kleuren en hoe de complementen mengsels naar of weg van grijze tonen zullen bewegen. Het rad kan statisch lijken, maar in feite heeft het zich over de jaren veranderd.
Michael Wilcox, in zijn boek, 'Blauw en Geel Maken Geen Groen', argueert dat 'het traditionele drie primaire rad van beperkte waarde is omdat het het bestaan van kleuren suggereert die simpelweg niet beschikbaar zijn, nl. één rood, één geel en één blauw die samen goede, duidelijke, voorspelbare secundaire kleuren geven' en 'er zijn twee typen rood, een oranje rood en een violet rood; twee blauen, een violet blauw en een groenachtig blauw; en twee geelen, een oranje geel en een licht groenachtig geel.' Hedendaagse artiest en kleurentheoreticus Stephen Quiller's rad toont verschillende geelen tegenover ultramarijn violet.
In zijn boek, 'Kleurenkeuzes', schetst Quiller vijf majeure kleurenschema's: monochromatisch, complementair, analog, gesplitst-complementair en triadisch. Analog, bijvoorbeeld, zou drie aangrenzende kleuren op het rad vereisen, zoals rood-oranje, oranje en geel-oranje om samen gebruikt te worden. Semineutrals zoals verbrande Siena, gele oker en rauwe Siena zouden ook toegestaan zijn aangezien ze binnen een bepaalde kwadrant op het diagram vallen die de hoofdkleuren omvat.
Het is makkelijker om harmoniserende kleuren uit een grafiek te kiezen dan het is om proef en fout te gebruiken. Een goede oefening is om te kijken hoe Pierre Bonnard en Winslow Homer rood en zijn complementaire, groen, hebben gebruikt. In Bonnard's 'Tafel Gekleed in een Tuin', contrastert een rode stoel met een zonlicht boom en een roze en wit tafelkleed. In Homer's 'De Melkmeid', staat een vrouw in een roze en wit jurk in een groen en bruin landschap terwijl een haan met een rode kam in de voorgrond strutt.
Zekerkeuze zal het aantal fouten in kleuroordeel verminderen en je verf besparen. Als je je beperkt tot drie kleuren als in het analoge kleurenschema hierboven, is er bijvoorbeeld geen behoefte om elke keer een uitgebreid pallet neer te leggen als je klaar bent om te schilderen. Dit soort pallet, een beperkt pallet genoemd, is in elk geval een goede keuze.
In 'Arthur Dove', Barbara Haskell's tentoonstellingscatalogus van 1974 over de Modernistische schilder, bevat ze een van Dove's ongepubliceerde notities: 'Er is niets als de kleur van een muis.' Er is veel grijs in schilderen. Naast een schiefergrijs, zal bijna elk van de prismatische (niet-aard) kleuren 'zingen'.