Kunst kan worden gedefinieerd als visioen of intuïtie, zoals Benedetto Croce stelt in zijn essay "Wat is kunst?" Volgens deze definitie zijn de werken van iemand met een schone visioen schoon, en is kunst een uiterlijke manifestatie van een innerlijke toestand. Het belang van kunst hangt samen met de aard van onze door de mens gebouwde omgeving, en of we deze scheppen als troost of als marteling. Om de plaats van kunst en schoonheid in de hedendaagse cultuur te begrijpen, moet men zich wenden tot de geschiedenis.
Vanaf de prehistorische grotkunst en ceremoniële figuurtjes, door talloze transformaties heen tot de cybernetische huwelijk van kunst en technologie dat vandaag de dag plaatsvindt, hebben mensen beelden van schoonheid gecreëerd: hun omgeving absorberend, interpreteerend en reflecterend met verf, klei en vele andere materialen. In het Westen, volgens Frederick Hartt in zijn boek "Italiaanse Renaissancekunst", weerspiegelde de meeste kunst meer dan 1000 jaar lang de dominantie van het christendom, tot de Renaissance de opkomst zag van een meer humanistische kunst vanaf de late 15e eeuw.
De universaliteit van artistieke schepping is voldoende bewijs dat kunst in elke cultuur belangrijk is. In zijn essay "De doelen van kunst" schreef William Morris dat "alle mensen die enig teken van hun bestaan hebben nagelaten, kunst hebben beoefend." Het vervullen van behoeften zoals voedsel en schuilplaats mag het "hoe" van het leven vervullen, maar de diepere behoefte aan zin, schoonheid en verbondenheid vormt het "waarom." De contemplatie van schoonheid, nog meer wanneer het schoonheid is geschapen door onszelf of doorgen we liefhebben, kan in grote mate bijdragen aan een leven vol zin en verbondenheid, in tegenstelling tot een bestaan losgemaakt van het grotere geheel.
Kunst, net als humor, kan soms gedood worden als deze te grondig wordt ontleed. Schrijvers zo uitgelezen en uiteenlopend als Leo Tolstoj in "Wat is kunst" en Susan Sontag in "De nieuwe kunst, een kritische anthologie" hebben nagedacht over de betekenis en functie van kunst, maar het blijft een nevelachtige term. Misschien vangt Picasso in een interview met Marius de Zayas in 1923 de onvatbare aard van kunst het beste op toen hij schreef dat "kunst een leugen is die ons de waarheid doet beseffen."
De toekomst van kunst blijft onzeker. Volgens Morris, sprekend over zijn bewondering voor middeleeuwse ambachtslieden die artistieke visioen vereniden met meesterlijke handvaardigheid, zou de hereniging van de twee de dichotomie tussen kunst en leven kunnen overbruggen en leiden tot een cultuur die opnieuw geïnspireerd is door een gevoel van schoonheid, verbazing en uniekheid. Een hereniging van wat we nu "beeldende kunst" noemen met de bredere wereldbevolking zou, aldus Morris in zijn essay "De heropleving van het ambacht," leiden tot "de onvermoeide lust van het proeven van de volheid van het leven."