Het lijsten van een schilderij draagt bij aan de waarde en het uiterlijk. Het is het laatste stuk in de presentatie van het werk. Tijdens de Renaissance werd het lijsten van kunstwerken gedefinieerd door de architectuur die het kunstwerk omgaf. Het belang van lijsten in deze artistieke tijdperk wordt pas net ontdekt.
Houtsoorten als populier, spar en dennenhout werden gebruikt voor lijsten. Als de lijst gesneden moest worden, was bassenhout de keuze voor complexe snijwerk en populier voor eenvoudigere lijsten. Al deze houtsoorten waren geschikt voor vergulden. Om een schilderij in deze stijl te lijsten, kies een lijst die gesneden is of met steen ingelegd als u donker hout gebruikt. Het snijden van de lijst en vergulden van het hout - bedekken met goudblad - kan de lijst een kunstwerk maken dat op zich opgehangen kan worden.
Dit type lijst is gesneden om bij een specifiek schilderij of paneel te passen. De lijst is in wezen een uitbreiding van het kunstwerk. De vroegste tabernakellijsten werden om de schilderijen heen gesneden. Dit type lijst is geschikt voor stukken die meerdere panelen of delen hebben. Uw lijst moet gesneden zijn en de schilderijen in de voor hen geschafte ruimtes geplaatst. Schilderijen op deze manier gelijst vertellen de kijker een verhaal en werden tijdens de Renaissance bijna uitsluitend gebruikt voor religieuze uitingen.
Deze lijsttechniek, genoemd naar Jacopo Sansovino, werd in de 16e eeuw geperfectioneerd. Deze lijsten zijn opvallend vanwege hun gesneden spiraalen, rozetten en kleine, complex gesneden hoofden die de buitenkant van de lijst versieren. Vergulden van de richel gesneden lijsten maakte ze erg populair in Venetië tijdens de Renaissance.