"Sumi" is het Japanse woord voor "inkt." Het wordt gekoppeld aan "--e" om inktbeeld te betekenen of "shodo" om inktcalligrafie te betekenen. De calligrafie die gebruikt wordt om sumi-e schilderijen te versieren, is dezelfde die gebruikt wordt om calligrafie op zich te oefenen.
Sumi-e en calligrafie zijn ontstaan in China, dat een traditie heeft van inkt schilderen en schrijven die duizenden jaren teruggaat. Deze traditie reisde in de 6e en 7e eeuw naar het Japanse eiland.
Een 13e eeuwse Chinese criticus schreef "Schrijven en schilderen zijn essentieel hetzelfde." De Japanners beschouwen schilderen en schrijven eveneens als twee kanten van dezelfde medaille, zelfs gebruikmakend van hetzelfde werkwoord, "sho," om zowel "te schrijven" als "te schilderen" te betekenen.
Deze materialen worden voor zowel calligrafie als sumi-e schilderen gebruikt: een borstel speciaal gemaakt voor inkt schilderen, een inktstaf en inktsteen, en ongezijd papier.
Sumi-e en calligrafie kunstenaars benadrukken oefening en concentratie om hun kunst te meesteren. Een student van een van de praktijken moet de borstelstroken meesteren voordat hij in staat is om controle los te laten en spontaan te schilderen.
Chinese en Japanse inkt schilderijen worden beschouwd als een levend kunstwerk, onvoltooid zelfs nadat de schilder het beeld heeft voltooid. Het is daarom niet ongewoon om persoonlijke notities van de schilder, opmerkingen van vrienden of zelfs latere eigenaren te vinden. Keizers commentarieerden vaak op de verzamelde werken, hun stempel op de geschiedenis drukkend.