Doekschilderen is een langdurige traditie in beeldende kunst. Meestal acryl of olie. Acryl: snel drogend, helder. Olie: langzaam drogend, zachter, mengt gemakkelijker. Hoewel standaardpraktijk, kan het belonend zijn om grenzen te verleggen.
Doek zelf spannen en primeren. Je investering begint bij het doek → diepere verbinding met vak. Bij acryl: doek spannen zonder primeren (experiment). Niet mogelijk met olie: olie vertert rauw doek over tijd. Extra strak spannen als je dit kiest, want gesso trekt doek nog meer bij drogen. Wel gesso? Laat textuur zitten ipv gladstrijken — discreet, een beetje textuur gaat ver.
Doek van rare afmetingen: heel lang/smal of breed/kort. Of schilderij over meerdere doeken: reeks afbeeldingen of geïntegreerd beeld. Reden nodig voor paneelen: significantie. Voorbeeld: twee mensen → twee panelen, één per persoon = kloof. Beiden op één paneel, ander leeg = wat betekent dat?
Sommige kunstenaars lijmen/naaien materialen op doek. Krantenartikelen, advertenties, gedichten, flyers → betekenis versterken. Stof naaien vóór primeren. Doek agraferen. Let op: olieverf met materialen die ontbinden (papier) = risico. Onderzoek archivalische kwaliteiten. Papier met olie: eerst transparante glazuur/gesso over papier.
Riskant, maar je kunt doek scheuren/beschadigen vóór of na schilderen. Geeft dimensie van tumult/verdriet. Als je dit doet: onderwerp en weergave zorgvuldig overwegen. Actie op doek moet geïntegreerd zijn in ontwerp/stroom. Plannen. Alles opzettelijk. Test eerst op proefdoek.
Lijsten niet verplicht. Veel kunstenaars schilderen zijkanten van doek en laten kaal. Kleur zijkanten = match/relatie met kleurenschema schilderij.