Heb je ooit ingezoomd op een afbeelding tot de pixels zichtbaar en blokkerig werden, als een sprite in een oude 8-bit videogame? Het effect dat je ziet, waar randen oplossen in blokjes, heet pixelatie. Anti-aliasing is een techniek die computerprogrammeurs (en hardwarefabrikanten) gebruiken om pixelatie te bestrijden op computers, tablets en smartphones.
Elk computerscherm bestaat uit pixels, kleine vierkante of rechthoekige licht- en kleur-elementen die aan of uit staan, met variërende helderheid. Schermresoluties worden gemeten in een bepaald aantal pixels breed bij een bepaald aantal pixels hoog – bijvoorbeeld is een 2013 HDTV-resolutie 1920 bij 1080 pixels. Wanneer afbeeldingen perfect verticaal of horizontaal getekend worden, lijnen de randen uit met het raster. Wanneer ze onder een hoek getekend worden, lijnen de vierkantjes van het raster niet uit met de rand van de afbeelding.
Wanneer een programma of videokaart anti-aliasing gebruikt, berekent het een gemiddelde kleur voor de pixels angrenzend aan de 'rand' van elke getekende lijn, wat deze vervaagt of verzacht. Dit vult de 'gaten' langs de traprand op en creëert een optische illusie. Omdat pixels zo klein zijn, mengt de menselijke hersenen de tinten samen tot een gladde curve. Hetzelfde psychologische effect wordt gebruikt bij halftoning in kranten, waar foto's gereproduceerd worden door de grootte van inktstipjes te variëren voor subtiele kleurovergangen. Een manier om anti-aliasing te zien: de scène wordt gerenderd op het dubbele, viervoudige of achtvoudige van de schermresolutie, en daarna verkleind voordat het getoond wordt.
Anti-aliasing vereist processorcapaciteit. Elke pixel die een rand definieert, vereist het bemonsteren van kleur en helderheid van aangrenzende pixels. Voor tekst of statische afbeeldingen hoeft dit maar één keer. Voor video gebeurt het elke frame. Dit is een reden waarom anti-aliasing in games een zichtbare prestatieverlaging kan veroorzaken, en waarom veel videokaarten speciale silicium hebben voor anti-aliasing algoritmes. Vroegere kaarten deden twee passes per scherm; het aantal passes (bemonsteringssnelheid) is toegenomen met betere prestaties.
Terwijl de prestatieklacht van anti-aliasing tegengegaan wordt met krachtigere videokaarten, kunnen vooruitgang in schermtechnologie het uiteindelijk overbodig maken. De iPhone 4 introduceerde in 2011 schermen met 250+ pixels-per-inch (PPI), en die zeer hoge resoluties, met pixels kleiner dan het menselijke oog kan onderscheiden, worden mainstream. Bij ongeveer 300 PPI kunnen mensen individuele pixels niet meer zien. Met zulke kleine pixels verdwijnt de behoefte aan anti-aliasing (en de extra videoberekeningen). Eind 2013 hadden nog maar een paar desktop- en laptopschermen deze resolutie, maar het is duidelijk dat ze wijdverspreid zullen worden.