Terwijl moderne technieken de benodigde tijd om een gravering te produceren hebben versneld, worden oudere methoden geprezen voor het produceren van unieke ontwerpen. Oude messing graveringsmethoden omvatten het gebruik van een hamer en beitel, gespecialiseerde graveers, suiker, zuur en inkt.
Sinds de oudheid gebruikten mensen basis handgereedschappen zoals een hamer en beitel om metalen te graveren zoals nikkel, koper en goud, samen met door de mens gemaakte combinatiemetalen zoals messing. Een kleine hamer en beitel gemaakt van hard materiaal zoals steen, been of diamant is gevormd tot een gereedschap genaamd een beitel, vaak aangeduid als een graveer, en de graveur gebruikt een kleine hamer om de graveer in het metaal te tikken om het gewenste ontwerp te vormen. De graveur moet beide handen gebruiken om in het messing te snijden.
Graveurs gebruiken een verscheidenheid aan graveers. Terwijl de hamer en beitel methode een platte beitel gebruikt, gebruikt de duw graveer methode een puntige graveer, die in een houten handvat past en in de handpalm van de graveur wordt gehouden. Het messing wordt neergehouden door klemmen of een bankschroef en de graveur gebruikt één hand om de graveer door het messing te drijven om het ontwerp te creëren door druk van zijn hand, legt de Engraving School website uit.
Om een vlakkere ontwerp te creëren, gebruiken graveurs vaak zuur om messing te etsen. Om het ontwerp te creëren, wordt een laag was of een andere coating aangeduid als "hard ground" op het messing aangebracht om gebieden te beschermen die de graveur wilt laten ongravureerd. Een scherpe graveer wordt gebruikt om het metaal te krassen waar lijnen op het afgewerkte ontwerp zullen verschijnen. De graveur dompelt het messing dan in een zuurbad, wat in het metaal eet waar de graveer de lijnen tekende. De graveur verwijdert het zuur met een oplosmiddel nadat de lijnen zijn gezet. Het messing wordt dan klaargemaakt voor inkt als het gegraveerde ontwerp definitie vereist. De overtollige inkt wordt verwijderd en de was wordt verwijderd van het niet-gegraveerde gebied van het messing.
Suikeren is een andere oude methode om messing te graveren. Een dikke suikersiroop wordt op het messing geschilderd, de oplossing ook aangeduid als "vloeibare grond", en dan wordt het messing gedoopt in een oplossing van ferric chlorides om het metaal te etsen waar de suikeroplossing niet was aangebracht. Het voordeel van het gebruik van ferric chlorides boven zuur is dat de ferric chlorides geen giftige gassen produceren tijdens de chemische reactie met het metaal. De graveur dompelt het messing dan in heet water om de suiker af te spoelen en de reactie te stoppen.