De inheemse kunsten van Afrika tonen een verscheidenheid aan technieken, materialen, stijlen en thematische inhoud. Verschillende stammen in West-Afrika, zoals in Igbo, werkten met koper voor de aankomst van de Portugezen in de late 15e eeuw, maar zodra de Portugezen meer metalen naar het continent brachten voor de handel, nam het koperbewerking toe. Veel opvallende voorbeelden uit West-Afrika, met name in Nigeria en Benin, illustreren de vaardigheid en kunst van Afrika's koper-, brons- en messingwerkers.
De verloren was techniek werd door West-Afrikanen gebruikt om gedetailleerde en ornamentele metalen standbeelden en platen te creëren. Een stuk bijenwas of ander materiaal met een laag smeltpunt werd gesneden in het gewenste kunstwerk en moest zacht genoeg zijn om te snijden maar stevig genoeg om de details van de kunst te behouden. Vervolgens werden lagen fijn, dunne klei over de was gelegd om alle kleine details vast te leggen, gevolgd door lagen dikke, zware klei voor sterkte. Het stuk werd gebakken, de klei hard gemaakt terwijl de was weg smolt. De kleimould kon vervolgens gevuld worden met gesmolten metalen om het standbeeld te vormen. Veel kunstenaars kozen brons – een mengsel van koper en tin – om de stevigheid van het standbeeld te waarborgen. Eenmaal gegoten, werd de kleimould weggebroken, wat een ornamenteel, mooi bronsstandbeeld achterliet. Deze techniek, hoewel nog occasioneel in de regio gebruikt, is grotendeels vervangen door moderne technologieën.
Andere technieken werden gebruikt om koper, brons en messing te vormtot juwelen, decoratieve hangers en diverse religieuze implementen. Veel Afrikaanse stammen meesterden het vlechten en flechten van koper en brons tot koorden voor decoratieve elementen. Smeden, waarbij een metaal verhit en vervolgens in vorm gehamerd wordt, was gemeengoed in Oost-Afrika en wordt vandaag de dag nog over heel Afrika gevonden. In veel Afrikaanse samenlevingen werd het creëren van iets uit metaal, ongeacht de techniek, gezien als een scheppingsdaad, en dus was metaalbewerking vaak omgeven door sociale taboes en religieuze angsten.
Igbo-Ukwu is een regio in zuidelijk Nigeria waarin drie grote archeologische sites uit de 9e eeuw enkele van de fijnste bronswerk ter wereld presenteren. Met de verloren was techniek creëerden de volkeren van Igbo-Ukwu een aantal rituele vaten die vandaag de dag nog ongetroffen zijn. De Igbo-Ukwu-mensen waren "niet vertrouwd met technieken zoals oprekken, solderen, nieten en draadmaken," volgens cultureel antropoloog Alice Apley. Toch ontdekten ze creatieve manieren om meerdere stukken te gieten, gegoten stukken samen te voegen tot grotere werken en koper en andere legeringen precies te hameren en te vlechten.
Vanaf de 14e eeuw werden messing herdenkingshoofden gecommissioneerd door elke nieuwe Benin-koning aan het begin van zijn regeerperiode. Messing – een mengsel van koper en zink – werd gebruikt om het uiterlijk van goud na te bootsen. De koning, of oba, zou een massief messingstandbeeld van het hoofd van de voorganger bestellen. Deze herdenkingsstandbeelden bestonden vaak uit een geïdealiseerde weergave van het hoofd van de voorganger, gedecoreerd en omringd door symbolen van goed koningschap, wat het moeilijk maakt om de werkelijke identiteit van een gegeven herdenkingshoofd te bepalen. Geleerden bestuderen vandaag de dag hoe elk hoofd past binnen bredere stylistische trends in Benin en West-Afrikaanse kunst.