Als we graffiti definiëren als elke ongewenste schrijving of grafiek op een publiek oppervlak, gaat de kunstvorm terug tot het oude Rome. Maar de moderne graffiti die we zien op stadsbruggen, metro's, treinen en gebouwen dateert pas uit de late jaren '60. Een kunstenaar die als boodschapper werkte in NYC, genaamd Taki 183, schreef zijn naam ("tag") overal. Zijn inspanningen gaven hem een interview in The New York Times, en graffiti werd een erkende, althans subversieve, vorm van artistieke expressie.
Taggen, de meest basale vorm, is een gestileerde weergave van de graffitinaam, meestal in één kleur. De tag staat alleen of als handtekening bij een uitgebreider werk. Tijdens de "style wars" van de jaren '70 probeerden kunstenaars elkaars tags te overtreffen met meer details, bolder kleuren, grotere ontwerpen. Je tag over die van een ander zetten = teken van ontzag.
Een throw-up is gecompliceerder dan een tag, maar nog primitief en snel uitgevoerd (de naam zegt het). Meestal 3 kleuren, bubbelletters, soms met outline in andere kleur. Bij "bombing" (groot gebied bedekken) werken artiesten met tags of throw-ups.
Snelle methode: schabloon gebruiken. Artist maakt uitgebreid ontwerp van tevoren, hoeft alleen tegen de muur te houden en te spuiten. Beruchte graffiti-kunstenaar Banksy maakte deze methode populair.
Wild style is ingewikkeld, soms moeilijk te ontcijferen. Meerdere kleuren, soms 3D-effect, grafische elementen: kurven, pijlen, pieken. Deze gevorderde vorm werd eerst populair in NYC.
Een sticker is een zelfklevende vorm van graffiti. Ook "slaps" genoemd. Sommige artiesten kiezen dit omdat ze rustig thuis kunnen werken, dan minder tijd op de locatie hoeven te zijn. Kan simpel zijn ("My Name Is ___") of een volledig gerealiseerd kunstwerk.