Dorische architectuur was de vroegste en simpelste klassieke Griekse vorm. Vanwege deze elegante eenvoud en robuuste functionaliteit is het de vorm die je vandaag nog het meest in Griekenland staand ziet. Kenmerken: korte, brede kolommen zonder basis en zonder kaneleringen. Het kapiteel (bovenkant) was afgerond en simpel. Daken waren matig hellend naar een centrale top. Voorbeeld: het Parthenon in Athene.
Ionische architecten streefden naar langere, slankere kolommen, te zien bij de Athena Nike-tempel in Athene. Ze konden geen perfect recht kolommen maken zonder structurele integriteit in te boeten, dus gebruikten 'entasis': een onmerkbare bult in elk kolomsegment voor de optische illusie van rechtheid. Ionische kapitelen waren versierter dan Dorische, met spiraalvormige snijwerk dat ramshoren nabootsde.
De entasis-techniek werd overgenomen in de Corinthische stijl. Deze was veel versierter, vertegenwoordigd door het Corinthische kapiteel met bloemen, bladeren en papirusscrolls. Daken waren doorgaans plat, in tegenstelling tot de hellende daken van Dorisch en Ionisch. Voorbeeld: de Tempel van Sibyl in Rome.
De blijvende aantrekkingskracht van Oud-Griekse architectuur trok 19e-eeuwse Europese en Amerikaanse architecten. De Klassieke heropleving (1820-1860) leverde voorbeelden als La Madeleine in Parijs (Pierre-Alexandre Vignon) en Edward Crane's Cobourg in Ontario. Verbeterde technologie leidde tot een mengeling van Ionische, Dorische en Corinthische invloeden in één ontwerp.