Of mensen kunst als vreemd classificeren, hangt erg af van degenen die het classificeren. In de kunstwereld kunnen alle soorten kunst die niet mainstream of populair zijn, nog steeds niet als vreemd worden geklassificeerd. Echter, zelfs binnen de kunstestablishment, zijn er periodes in de kunst gekomen en gegaan die zelfs de meest toegeruste kunstliefhebber als vreemd heeft gelabeld, met het kijkende publiek die die mening deelt.
De kunstgeschiedenis is vol voorbeelden van stromingen in de kunst die voor hun tijd waren en niet noodzakelijk omarmd werden door de kunstestablishment. De term Impressionisme, die kunstenaars uit hun ateliers haalde naar buiten om de beweging van licht vast te leggen, was een minachtende term toen het voor het eerst door kunstcritici gecreëerd werd. De stijl die Pablo Picasso beroemd maakte - Kubisme - ontmoette ook weerstand, zelfs onder sommige van de kunstenaars dichtste vrienden. De verfspattern die populair werden in Abstracte kunst, laten mensen nog steeds hun hoofden schudden op zoek naar het plaatje. Hoewel al deze stijlen vandaag de dag erkend worden als legitieme stromingen in de kunst, werden ze niet noodzakelijk omarmd toen ze voor het eerst op het kunsttoneel kwamen, noch werden de kunstenaars die ze schiepen de genialen genoemd die ze vandaag beschouwd worden. Kortom, veel mensen considereerden deze soorten kunst als vreemd.
Gevonden object kunst heeft door zijn aard het potentieel om een beetje vreemd te zijn, omdat de gebruikte objecten andermans afval zijn. Hoewel veel gevonden object kunst behoorlijk mooi is, maakt de combinatie van bepaalde stukken samen een statement op een manier die andere kunststromen misschien niet zo goed doen. Bijvoorbeeld, gevonden kunst kan een poppentorso nemen en het vastmaken aan de pagina's van een oud boek waarin de kunstenaar afbeeldingen schildert die de rollen van vrouwen afbeelden. De juxtaposities van deze objecten naast elkaar kan een beetje raar lijken, maar brengt de kijker ertoe na te denken over de rollen die dergelijke items spelen in het grotere schema der dingen.
Graffiti is de kunst van de straat en het heeft een ruwheid die op momenten niet in sommige andere kunstvormen gevonden wordt. Graffiti-kunstenaars schilderen op de muren van gebouwen, treinen en buitenborden. Hun expressies spreken een taal die andere graffiti-kunstenaars begrijpen, maar niet iedereen. Enkele van de beroemdste voorbeelden van graffiti konden op de Berlijnse Muur gevonden worden: gezichten die kijken naar voorbijgangers met vreemde expressies, protestwoorden in het Duits en andere talen en allerlei abstracte kunst.
Omdat Surrealisme te maken heeft met de werking van het onderbewuste, neigt de kunst geproduceerd door Surrealistische kunstenaars ertoe vreemd, gedachtewekkend en memorabel te zijn. Meeste mensen kennen Salvador Dali's smeltende klokken, maar andere Surrealisten produceerden kunst die even vreemd was. René Magritte schilderde zeemeerminnen die een vishaofd en vrouwenbenen hadden, vrouwenjurken met hun anatomie op de voorkant van de jurk en afbeeldingen van hoge hakken voeten.