Kunstenaars in de 19e eeuw waren voornamelijk schilders, aangezien schilderen de meest dominante en gevierde vorm van kunst was. Deze 19e-eeuwse schilders werden geïnspireerd door diverse, zelfs conflicterende, stromingen en tradities gedurende de eeuw. De meest prominente groepen kunstenaars die in die tijd ontstaan, waren de Neo-Classicistische, Romantische, Realistische en Impressionistische groepen.
Veel van de kunstenaars in het begin van de 19e eeuw waren geassocieerd met het Neo-classicisme, dat oorspronkelijk in de tweede helft van de 18e eeuw in Europa ontstond waar de geest van de Verlichting nog heerste. Volgens de idealen van de Verlichting werd de mens (in plaats van God) gevierd. Neo-Classicistische kunstenaars, als Verlichtingsdenkers, favoorden de menselijke intellect en prestatie en imiteerden bewust Romeinse en Griekse kunst om terug te keren tot klassieke idealen die de mens verheerlijkten, in plaats van godsdienstige autoriteiten. Misschien de meest bekende Neo-Classicistische kunstenaar is Jacques Louis David, die Socrates afbeeldde die zich voorbereidde om cicute te drinken om te tonen dat de mens altijd loyaal moet zijn aan zijn eigen overtuigingen. Jean-Baptiste-Simeon Chardin, Nicolas Poussin en Jean-Auguste-Dominique Ingres zijn andere bekende Neo-Classicistische kunstenaars.
Romantische kunstenaars waren geïnspireerd door de idealen van de Romantische filosofische en culturele beweging, die streefde naar opstand tegen de gevestigde waarden van de samenleving en godsdienst. Romantici verheerlijkten het individu boven de samenleving en de verbeelding en emoties boven rede en rationaliteit. Misschien het belangrijkste: Romantici vierden de natuur en haar sublieme grootsheid. Romantische schilders beeldden vaak ruïnes bedekt met klimop af om te tonen dat menselijke prestaties onvermijdelijk onderworpen zijn aan de verwoestende winden van de natuur. Romantici waren in ontzag van de capaciteit van de natuur om te vernietigen, maar geloofden dat dergelijke vernietiging nodig is om evenwicht en orde te herstellen in culturen die te dekadent zijn geworden. Bekende Romantische kunstenaars zijn Thomas Cole, Thomas Moran, Baron A. J. Gros, John Constable, Gilbert Stuart en John Henry Fuseli.
De Realisten waren kunstenaars die zich richtten op wetenschappelijke concepten van visie, zoals de optische effecten van licht. De Realisten gebruikten kunst ook om democratische idealen te bevorderen door "het echte leven" af te beelden, in plaats van scènes van bovenklasse fatsoen, die in Klassieke en Romantische kunst verheerlijkt werden. Om de werkelijkheid eerlijk weer te geven, gebruikten Realistische kunstenaars als onderwerp de wereld om hen heen, wat gemeenplaatsig, middenklassenleven omvatte. Bekende realisten zijn Marie Rosalie Bonheur, John Singleton Copley, Gustave Courbet, Edgar Degas, Thomas Eakins, Wilhelm Leibl en Edouard Manet.
Impressionistische kunstenaars debuteerden in Parijs. Impressionistische schilders gebruikten natuurlijk licht en de techniek van snelle penseelstrichen om landschappen af te beelden. In de Verenigde Staten verzetten kunstenaars zich oorspronkelijk tegen de Impressionistische beweging, maar aanvaardden en incorporeerden de stijl uiteindelijk in de laatste helft van de 19e eeuw. Sommige impressionistische schilders, zoals Claude Monet, beeldden voornamelijk rustige scènes van de natuur, zoals vijvers, meren en bloemrijke velden. Piette-August Renoir beeldde vaak onderwerp (vooral vrouwelijk) in de natuur. Andere impressionistische schilders, zoals de Amerikanen William Merritt Chase en John Singer Sargent, kozen levendige stedelijke omgevingen. De culturele energie in New York bood nieuwe Impressionistische kunstenaars veel onderwerpmateriaal.