Postmodernisme nam wortel in de jaren '50 en bloeide in de jaren '60. Na de Tweede Wereldoorlog trad een abrupte verandering op in sociaal, politiek en artistiek denken en esthetiek, waarbij men zich afkeerde van de 'ismen' van het modernisme. In het modernisme werd de wereld bekeken door een specifiek thema, theorie of waarheid. Postmodernisme probeerde die idealen te deconstructeren, te ondermijnen en soms opnieuw samen te stellen om een wereld van relativiteit te tonen. De theorieën manifesteerden zich anders in kunst, literatuur en muziek. In de vroege 21e eeuw heeft post-postmodernisme wortel geschoten.
Waar moderne kunststromingen afstemmden op en zelfs politieke en sociale ideologieën aanzetten, hield postmodernistische kunsttheorie vol dat stijlen onafhankelijk van elke agenda moeten bestaan, of zelfs zuivere visuele esthetiek gedefinieerd door die stijl. Het probeerde de invloed van moderne kunststromingen te ontmaskeren en te deconstructeren door de kunstmatige aard van elke stijl te tonen en de stilistische zuiverheid van elke stijl te verwerpen. De Postmoderne Elegie refereerde bijvoorbeeld aan surrealisme, kubisme en expressionisme maar probeert geen geassocieerde ideologieën te bevorderen of zich te houden aan een zuivere definitie van elke stijl. Moderne kunst probeerde ook de wereld te bekijken door een specifieke ideologie. Kubisme volgde Einsteins fragmentering van het universum, en surrealisme volgde Freuds onderbewuste elementen, bijvoorbeeld. Postmoderne kunsttheorie wil dat kijkers hun eigen interpretatie en referentiekader aan een werk brengen.
Terwijl postmodernistische kunst elementen van modernisme in zich kan hebben, is postmodernistische muziek ook een scherpe reactie tegen modernisme, maar een stuk is typisch niet zowel modern als postmodern. In de late jaren '70 begonnen componisten zoals Philip Glass complexe academische muziekcompositie te verwerpen, in ruil voor eenvoudige en afgebroken texturen en patronen. Postmoderne muziektheorie reageerde traditioneel tegen structurele eenheid, vervaagde de grenzen tussen 'hoogbrow' en 'laagbrow' muziek, interpreteerde muziek in termen relatief aan culturele, sociale, politieke en economische factoren, zag technologie als een inherent deel van muziek en muziekopname en handhaafde eclecticisme en pluraliteit in muziek.
Postmodernisme manifesteerde zich op gelijke wijze in literatuur. Het verschuifde van de modernistische stijlen ervoor. Hoewel de omvang wijd is, gebruikten postmodernistische auteurs vergelijkbare technieken en thema's in hun werken. Postmoderne stukken hadden typisch een ironische, speelse toon en aanwezigheid van zwarte humor. Hoewel deze elementen bestonden in modernistische literatuur, werden ze centrale gereedschappen voor de postmodernistische schrijver. Postmoderne literatuur tendeerde ook om naar andere werken te verwijzen, zoals wanneer schrijvers als Margaret Atwood sprookjes aanpaste. Postmoderne literatuur mengde ook genres en brak de gewillige ongeloofsoffers van de lezer door naar zichzelf te verwijzen. In Kurt Vonnegut's 'Slaughterhouse Five' richt het plot zich bijvoorbeeld op een auteur die een roman schrijft.
Met de wijdverbreide omvang en aard van het postmodernisme bloeiend van de jaren '60 tot in de late jaren '90, is het geen verrassing dat de post-postmoderne beweging vergelijkbaar in breedte is, reagerend op postmodernistische theorieën in gebieden van kunst, literatuur, muziek, kritiek en filosofie. Op het moment van publicatie variëren definities van post-postmodernisme, maar consensus lijkt te stellen dat de beweging zoekt om de 'alles mag' en ironische aard van het postmodernisme te mengen met een gevoel van oprechtheid, transcendente, dialoog en performance op verschillende manieren en methoden. Kunst, literatuur en film zoeken de kijker te dompelen in een wereld misschien van eenvoudig getekende personages in artificiële omstandigheden, maar om hem te laten voelen voor die personages, gebruikmakend van ideeën van schoonheid en liefde om een transcendente ervaring te bieden.