Filosofen zoals Reggio Emilia en Waldorf hebben de manier veranderd waarop mensen vandaag over onderwijs denken. Wanneer kunstleraren deze filosofieën in hun benaderingen in de klas toepassen, hebben kinderen veel vrijheid om hun eigen creativiteit te verkennen. Leraren gebruiken kunstmaterialen niet meer om leerlingen uitsluitend te leren illustreren of grafisch andere vakken weer te geven, maar kunst wordt zelf een instrument in de algemene ontwikkeling van het kind.
In moderne kunstfilosofie zoals de Reggio Emilia en Waldorf benaderingen, fungeert de leraar als onderzoeker en coach. Haar rol is om de verkenning van verschillende thema's door de kinderen te initiëren en hen door projecten te leiden naar ervaringen van ontdekking en groepsprobleemoplossing. De leraar stelt vragen, maar verstrekt geen concrete antwoorden, om de ideeën en theorieën van de kinderen te ontdekken. In deze benadering ziet de leraar het kind als een sterke, bekwaam persoon die het potentieel, de nieuwsgierigheid en het belang heeft om zijn eigen leren te construeren door alles wat de omgeving te bieden heeft te verkennen. Het kind moet de rol van de verkenners vervullen, niet beperkt tot regels of een voorafgeconceide doos over hoe kunst uitgedrukt moet worden. De klas- en schoolomgeving functioneert als een 'derde leraar', om creativiteit te stimuleren, en de leraar zal grote zorg besteden aan het verbeteren van de omgeving om precies dat te doen.
In de filosofische benadering van kunst als ontwikkelingsinstrument, is het doel om persoonlijke rijping in elk kind te bereiken. Door het proces van het moeten geven van visuele vorm aan ervaringen en waarnemingen, is het hele wezen van het kind actief. Door de integratie van gedachte, gevoel en actie, ontwikkelt het kind persoonlijke rijping bij het creëren van een kunstwerk. De leraar bekijkt de kunst van het kind als een uiting van zijn ontwikkelingsstaat. Kunst helpt ook bij de hersenintegratie van de omgeving. De kunstmedia waarmee het kind werkt, zoals verf, pastels en klei, helpen allemaal bij de rijping van lichaam, emotie en geest.
De filosofie van het gebruik van kunst als een vorm van therapie ontwikkelde na de wereldoorlogen, toen er een behoefte was aan emotionele genezing en herstel. Deze benadering is gebaseerd op het geloof dat het creatieve proces van kunst het welzijn van kinderen fysiek, mentaal en emotioneel verbetert en bevordert. Artistieke zelfuitdrukking helpt kinderen bij het oplossen van conflicten en problemen, gedragsbeheersing, het vergroten van zelfbewustzijn en zelfvertrouwen, en het verminderen van stress. In deze benadering laat de leraar het kind zich uitdrukken en omgaan met zijn ervaringen zonder enige volwassen invloeden of grenzen.
Een filosofische benadering tot kunst in de klas is het creëren van esthetisch bewustzijn bij de leerlingen. Het hoofddoel van deze benadering is om de kinderen te helpen kunst beter te begrijpen. De manieren waarop verschillende kunstenaars zich uiten, laat veel ruimte voor discussie en verkenning. De leraar blootstelt de kinderen aan de wereld en het artistieke erfgoed van het land, wat hen helpt het werk van anderen te evalueren. Het vergelijken van hun eigen werk met dat van andere kunstenaars bevestigt de authenticiteit van hun eigen creatie. Door kunstbesprekingen worden kinderen bewust van de vele manieren waarop visuele beelden de gevoelens van mensen uit verschillende culturen kunnen uiten en beïnvloeden.