Zeefdruk en zijdezeefdruk zijn zeer vergelijkbare kunst- en commerciële kunstprocessen. Deze twee relatief goedkope methoden stellen de printer in staat om te drukken voor diverse toepassingen, zoals borden, posters, advertenties en afbeeldingen.
Zeefdruk gebruikt inkt, een zeef, een rakel en andere apparatuur om een afbeelding te creëren. Een rakel wordt gebruikt om de inkt door een gesjabloonde zeef te duwen. De gesjabloonde zeef definieert waar de inkt doorheen zal gaan, en dus hoe de afbeelding eruit zal zien. Om meer dan één kleur te gebruiken, moet het proces herhaald worden met andere inkt of verf.
Zijdezeefdruk, ook wel serigrafie genoemd (seri is Grieks voor zijde), is een oudere methode van drukkunst oorspronkelijk gebruikt door de Japanners en Chinezen. Het hoofdverschil tussen zijdezeefdruk en zeefdruk is dat zijde gebruikt wordt voor het zeefmateriaal.
De Chinezen waren de eersten die een vorm van zeefdruk ontwikkelden. Meer dan duizend jaar geleden gebruikten de Chinezen uitgerekte haren als zeefmateriaal voor het proces. Later, in de 16e en 17e eeuw, verbeterden de Japanners deze methode en gebruikten zijdevezels voor het zeefmateriaal. Europese en Amerikaanse printers namen zeefdruk in de 19e eeuw over, en de techniek is sindsdien gemoderniseerd. Vandaag worden synthetische stoffen zoals nylon of polyester gebruikt voor het zeef.