Terwijl je kijkt hoe je kind groeit als kunstenaar van kritkels tot herkenbare figuren en ideeën, kun je verrast zijn te leren dat er daadwerkelijke kinderontwikkelingsfasen in kunst beschreven zijn in psychologische studies. Moedig je kind aan naarmate ze zich bewuster wordt van haar kunst, in contrast met die in de echte wereld, om haar te helpen het vertrouwen te krijgen om door te gaan met haar kunstvorm.
Tussen de 1,5 en 2 jaar bereiken kinderen de kritkelfase van tekenen wanneer ze tekenen voor de zuivere plezier van markeringen op de pagina te maken in plaats van een realistische tekening te proberen te maken. Na ongeveer zes maanden beginnen kritkels geordende vormen aan te nemen – meestal eerst cirkels – waarna kinderen zullen voortschrijden naar het toekennen van namen aan hun kritkels.
Rond 3 jaar oud beginnen kinderen de vaardigheid te cultiveren om een symbool met hun tekeningen te maken, zoals een cirkel met verticale lijnen om een persoon weer te geven. Wanneer kinderen 4 tot 5 jaar oud zijn, beginnen ze verhalen te vertellen over hun tekeningen. Veel kinderen vinden tekenen therapeutisch op dit moment in hun levens omdat ze plaatjes maken die het verhaal van hun eigen problemen of dromen vertellen. Tijdens de pre-schematische fase hebben kinderen weinig bewustzijn van ruimte en kiezen ze kleuren die ze emotioneel passend vinden in plaats van realistische kleuren te kiezen.
Wanneer kinderen ongeveer 6 jaar oud zijn, hebben ze concrete ideeën over hoe objecten in hun tekeningen eruit moeten zien, wat hun kennis van de wereld weerspiegelt. Ze hebben ook een gevoel voor ruimtelijke relaties in hun tekeningen gecultiveerd. Een typische tekening voor een 6-jarig kind zal een blauwe streep aan de bovenkant van de pagina tonen die een lucht met een gele zon vertegenwoordigt en een groene streep aan de onderkant die het gras vertegenwoordigt. Kinderen in de schematische fase hebben mogelijk geen begrip van grootteverhouding of perspectief, waar huizen kleiner kunnen zijn dan mensen of bloemen even groot als dieren en ze allemaal op één basislijn worden geplaatst.
Tussen de 8 of 9 en 10 of 11 jaar oud, beginnen kinderen te realiseren dat er veel meer detail in hun wereld zit dan ze eerder hadden opgemerkt. Ze beginnen horizonnen en diepte te begrijpen en zijn bezorgd om hun tekeningen gedetailleerder en realistischer te maken, vaak hun werk vergelijkend met leeftijdsgenoten met een kritisch oog. Kinderen deze leeftijd kunnen gefrustreerd raken als ze voelen dat hun tekeningen niet realistisch genoeg zijn of niet "voldoen" aan hun verwachtingen. Ook wel de bende-fase genoemd, kinderen hebben begonnen meer groepsrelaties en zelfbewustzijn te ontwikkelen naarmate ze realiseren dat kunst een proces is dat goed gedaan kan worden.
Naarmate kinderen hun puberteit naderen, worden ze meer kritisch in hun pogingen om naturalistisch kunstwerk te produceren. Terwijl ze proberen licht en schaduw en beweging te tekenen, zullen sommige 12-jarigen opgeven met het idee van kunst als hun werk niet aan hun hoge verwachtingen voldoet. Deze fase markeert het verschil tussen jonge kunstenaars die kunst door de adolescentie voortzetten en diegenen die opgeven tijdens deze crisis van leren. Leerlingen die de crisis fase bereiken zijn meer bezig met het product van hun kunstwerk in plaats van het proces van het creëren van het werk.
Eenmaal kunststudenten 14 tot 16 jaar oud zijn, moeten ze werken aan het verbeteren van natuurlijk talent naarmate ze de ontwikkelingsfasen van kunst voltooien. Een tiener zal blijven leren en groeien als kunstenaar als ze zichzelf aandrijft om te oefenen en te leren, maar natuurlijke ontwikkeling is compleet.