Spanningskabels zijn sterke metalen kabels die een groot gewicht kunnen dragen maar slechts zo dik zijn als een standaard touw. Deze kabels worden vaak gebruikt om verschillende soorten kunst, fotografie of beeldhouwwerk te tonen en kunnen op een muur of in het midden van een kamer of galerie op verschillende manieren worden opgehangen.
Enkele spanningskabels die van het plafond naar de vloer lopen, worden vaak gebruikt om één schilderij of een aantal verschillende schilderijen in een galerie te tonen. Deze kabels zijn meestal dikker dan de meeste spanningskabels, omdat ze volledig betrouwbaar moeten zijn voor het dragen van al het gewicht van het kunstwerk. Sommige kabels hebben ook draden ernaast of erin om beweging van het kunstwerk te detecteren en diefstal te voorkomen. In grote publieke galerijen worden de kabels vaak bedekt door strips of plastic in dezelfde kleur als de muur, zodat ze zich voegen en niet afleiden van de kunst.
Sommige fotografie-displays hebben parallelle spanningskabels die langs een muur lopen, met één kabel die de bovenste twee hoeken van een foto vasthoudt en een andere de onderste twee hoeken. Deze kabeldisplays zijn relatief goedkoop te installeren, met foto's die eraan hangen gemonteerd met haken of kleine ringen op de achterkant van hun lijsten. Dit stelt ook foto's in staat om van zijkant te schuiven en gemakkelijk toegevoegd en verwijderd te worden. Als zo'n display in een koffiezaak zou hangen, zou de muurkunst en fotografie elke week uitgeweisseld kunnen worden, wat een galerie in de commerciële ruimte creëert.
Sommige galerijen met grote open ruimtes en gebrek aan muurruimte installeren drijvende spanningskabeldisplays waarbij twee dikke spanningskabels van vloer tot plafond in een deel van de ruimte lopen. Speciale bevestigingen op de achterkant van elk kunstwerk klemmen op de kabel, zodat het kunstwerk lijkt te zweven in de lucht. Deze spanningskabeldisplay is moeilijker in te richten maar creëert veel meer displayruimte in een galerij met voldoende open ruimte.