Ovens zetten gevormde kleistukken om in keramiek na het bakproces. De keramiek krijgt een gewenste uitstraling afhankelijk van het gebruik van een bepaalde oven. De drie meest populaire typen ovens zijn hout, elektrisch en gas. Alle drie zijn vrijstaand en komen in diverse maten, met planken om het aardewerk te ondersteunen. Ongeacht welke oven gebruikt wordt, is een ventilatie naar buiten bijzonder belangrijk tijdens het bakproces, volgens Ceramic Arts Daily.
Volgens TLC gebruiken pottenbakkers elektrische ovens het meest van alle beschikbare typen. Elektrische ovens geven betrouwbare resultaten met geglazuurd aardewerk, omdat de ovens continu bakken in oxidatie. Met de zuurstof binnenin de oven altijd in een gecontroleerde omgeving, kunnen pottenbakkers consistent een bepaalde glazuureffect reproduceren. Elektrische ovens komen in kleine en grote maten, sommige klein genoeg om in een 120-volt stopcontact te passen.
Gasovens produceren unieke stukken aardewerk. De oven gebruikt aardgas en vuur in reductie om een stuk te verwarmen. Reductie in keramiek is wanneer de oven geen zuurstof ontvangt. Hoewel de resultaten onregelmatig zijn met deze bakmethode, komt het aardewerk er elke keer anders en uniek uit. Het werk krijgt meestal rijker en aardse kleuren. Ook produceren kunstenaars die gasovens gebruiken lage niveaus van vervuiling, volgens de Blue Morning Gallery website.
Houtovens bestaan al duizenden jaren. Gevoed met hout, vereisen de ovens een aanzienlijke hoeveelheid handmatig werk. De kunstenaars moeten de oven voortdurend bijstoken en bijvullen om ervoor te zorgen dat het hout op hoge temperaturen blijft. De ovens moeten tijdens het hele proces bewaakt worden, wat drie keer zo lang kan duren als met een gas- of elektrische oven. Ondanks de extra tijd waarderen veel ambachtslieden houtovens, omdat ze een unieke glazuur creëren door de houtas die op het aardewerk landet tijdens het bakproces.
Zout- en raku-ovens zijn gespecialiseerde ovens die verschillende glazuur- en oppervlakte-effecten creëren. Zoutovens creëren een ruwe glazuur door het zout dat tijdens de laatste bakfase wordt toegevoegd. Volgens TLC ondergaat het zout een chemische reactie door de hitte en laat een afzetting op het aardewerk achter. Steengoed wordt vaak in zoutovens geproduceerd. Aardewerk dat in raku-ovens wordt gebakken, wordt verhit tot het glooit. Kunstenaars halen de stukken daarna met tangen eruit. Zodra het aardewerk is afgekoeld, krijgt het een krakeel-look nadat het in koud water wordt geplaatst. Delen van het aardewerk die niet geglazuurd waren, krijgen een metaalachtige afwerking.