Een edelsteen door de geschiedenis van het oude China heen, werd jade gesculpteerd tot sieraden, gereedschappen, wapens en beelden. Het is een uitzonderlijk harde steen, en daarom wordt het niet 'gesneden' zoals hout met een mes, maar rather afgeschoven tot de gewenste vorm.
Traditioneel beitsden kunstenaars jade met een vijl, zaag en boor. Deze techniek vereiste niet alleen een overvloed aan geduld, maar ook vaardigheid en kracht. De zaag werd gebruikt voor grote sneden en werd bediend op dezelfde manier als een metaalzaag, terwijl de vijl werd gebruikt voor het uitwerken van fijne details. De handgedraaide boor werd gebruikt voor het maken van gaten, zoals die in knopen of openingen van een standbeeld.
Vanwege de hardheid heeft jade veel gemeen met diamanten, en worden vaak dezelfde moderne gereedschappen gebruikt voor het snijden van beide. Het meest essentiële is de cabbing-machine, die dezelfde functie vervult als een traditionele vijl. Het snel draaiende wiel slijpt de jade af, zodat je het snel kunt vormgeven. Een ultrasone boor kan gemakkelijk in jade snijden, gaten creërend voor sieraden en beelden. Als alternatief werkt een diamantboor ook.
Voor detailwerk is een handstuk ideaal. Terwijl het grote oppervlak van de cabbing-machine jade snel kan afslijpen tot de benaderende vorm van het eindproduct, is het lastig om het voor fijne afwerking te gebruiken. De cabbing-machine is meestal ook vastgezet, wat betekent dat je de jade zelf moet hanteren tijdens het beitsen. Een handstuk daarentegen wordt in de hand gehouden, zodat je het kunt gebruiken als een potlood of penseel. Het handstuk heeft ook een kleiner slijpoppervlak, wat je meer controle geeft bij het uitwerken van fijne details.