Wat we vandaag mixed media kunst noemen, begon in de early twintigste eeuw, toen kunstenaars die een alternatief zochten voor wat zij als stijf academisme zagen, begonnen objecten en afbeeldingen op te nemen die niet als kunstmaterialen werden beschouwd in hun werken. Voorbeelden van alledaagse materialen die in ceremoniële of esthetische objecten werden verwerkt, zijn te vinden uit de prehistorie, maar deze werden met andere bedoelingen gemaakt en dienden een heel ander sociaal doel dan de objecten die we "kunst" noemen.
In 1912 verwerkte Picasso een stuk stoelweefsel in een van zijn werken. Hoewel deze daad vandaag tam lijkt, was het toen heel radicaal, toen het idee van kunst een verwijdering van de alledaagse wereld noodzakelijk maakte. Door de kloof tussen verf en werkelijkheid te overbruggen, hielp Picasso een era van radicale verandering in de kunst teweeg te brengen, toen regels werden weggegooid en materialen van alle soorten begonnen te worden gezien als in staat om kunst te worden.
Vijf jaar later, in 1917, stelde Marcel Duchamp een urinoir uit in een kunsttentoonstelling. Of hij nu wilde aantonen dat alles kunst is, of dat niets kunst is, is sindsdien onderwerp van discussie. Duchamps ontdekking van het "readymade", zoals hij het urinoir en andere objecten die hij koos noemde, wist de grens tussen kunst en leven nog thorougher weg dan Picasso had gedaan.
In de jaren '20 incorporeerden leden van de Dada-beweging kranten, straatafval, houtstukjes, naaisterspoppeten en veel andere objecten in hun kunstwerk. Hoewel Dada een zelfverklaard anti-kunstbeweging was, hielp hun voortzetting van Picassos en Duchamps gebruik van "niet-kunst" objecten binnen een artistiek context om de creatie van mixed-media kunst te bevorderen, wat resulteerde in de voortzetting, in plaats van de vernietiging, van kunst.
In de jaren '50 werd Arman zeer succesvol als kunstenaar voornamelijk door grote aantallen objecten op één plek te monteren. Zijn handtekeningstijl was een verzameling objecten - zoals sleutels, bestek of schoenen - bevatten in een plexiglasdoos. Velen interpreteren zijn kunst als een veroordeling of een viering van massa-consumptie, de ware schoonheid ervan is dat het beide kan zijn.
In de jaren '60 bouwde Jean Tinguely beeldhouwwerken uit stukjes staal en andere metalen, gevonden objecten en tandwielen. Het kennmerkende kenmerk van Tinguely's creaties was dat ze geanimeerd en zelfvernietigend waren. Toen Tinguely een werk had voltooid, organiseerde hij een optreden waar honderden mensen kwamen kijken hoe zijn chaotische creaties zichzelf in het niets verslonden.