Ambachtslieden en hobbyisten gebruiken de zijdezeefmethode om afdrukken te maken op doek, kleding en andere decoratieve toepassingen. De term "zijdezeef" is eigenlijk een misnoemer, want de zeven die in het drukproces worden gebruikt, zijn niet altijd van zijde, zoals dat vroeger wel de norm was toen de techniek populair werd. Tegenwoordig worden de zeven in de drukkunst meestal vervaardigd uit polyester.
De meest basale vorm van de zijdezeefmethode vereist slechts een paar hulpmiddelen: een sjabloon ondersteund door een gaaszeef, inkt, een roller en het object waarop gedrukt moet worden. Gekleurde of zwarte inkt wordt met kracht op het sjabloon en het zeef geperst; delen van het beeld worden afgedekt zodat de uiteindelijke afdruk het sjabloon naboots. Als meer dan één kleur nodig is, moeten er extra zeven worden gebruikt.
Terwijl de geschiedenis van sjablonen oud is, daterend terug tot herhalende afbeeldingen van handcontouren op grottenmuren, situeren historici de oorsprong van de zijdezeefmethode in het 17e-eeuwse Japan. De techniek werd voornamelijk gebruikt om uitgebreide patronen op stof te maken; toen de Japanse isolatie in de midden 19e eeuw eindigde, kregen door zeefgedrukte Japanse stoffen veel aandacht en werden de technieken er snel elders nagebootst.
De moderne zijdezeefmethode werd aan het begin van de 20e eeuw voor het eerst bedacht door een Engelse schildersmaker van tekens. De schilder, Samuel Simon, ontwikkelde het proces na bestudering van de oorspronkelijke Chinese en Japanse zeefafdrukken. In 1907 ontving Simon een octrooi op de resulterende combinatie van gespannen zijde, emulsie en een houten frame. Uiteindelijk verspreidde de kennis van de techniek zich naar andere tekenschilders en het proces revolutioneerde de reclamebranche snel.
Binnen een paar decennia werd de zijdezeefmethode een kunstfenomeen in zowel Noord-Amerika als Europa, met de eerste zeefgedrukte kunstwerken van de Duitsers Poldi Domberger en Willi Baumeister. Andere geografisch gebaseerde kunststromingen grepen de trend op; in 1947 produceerde Henri Matisse een op sjablonen gebaseerde schilderie getiteld "Jazz". In het Amerika van de jaren 60 volgde de meteorische opkomst van Pop-artiesten, waaronder Andy Warhol en Roy Lichtenstein, wellicht de beroemdste zeefdrukkers, die het medium gebruikten om te commentaren op massaproductie en de alomtegenwoordige invloeden van reclame en popcultuur.
De industrie vond andere toepassingen voor de zijdezeefmethode. Tijdens de bloei van de techniek in de jaren 60 gebruikten fabrikanten zeefdrukprocessen om circuits voor transistors te maken, zogenaamde geprinte schakelprinten, die in massa geproduceerd werden en elektronica aanzienlijk lieten inkrimpen terwijl de productie goedkoop bleef. De zijdezeefmethode blijft wijd toegepast in de marketing- en reclamebranche en wordt soms ook ingezet bij de montage van medische apparaten.