Volgens de International Expressive Arts Therapy Association, gebruiken expressieve kunsttherapeuten multimodale kunstprocessen om individuen, groepen en gemeenschappen te transformeren en te helpen. Expressieve kunstactiviteiten laten deelnemers gevoelens openlijker delen met therapeuten of facilitators. Activiteiten kunnen simpele tekeningen zijn om een moeilijke groep op te warmen, of meer uitgebreide activiteiten in een een-op-een setting.
Wanneer kinderen of tieners in therapiegroepen moeite hebben om open te gaan en te delen met elkaar, adviseert Poppy K. Moon, gelicenseerde counselor en auteur van "Reaching the Tough Adolescent through Expressive Arts Therapy Groups", het maken van poppen. Hoewel oudere kinderen dit kinderachtig kunnen vinden, moedig ze aan om creatief te zijn met hun poppen, en laat ze elke soort pop maken die ze willen. De facilitator moet ook versieringen voor de poppen voorzien zodat kinderen ze kunnen personaliseren zoals ze kiezen. Sommige versieringen kunnen stof voor hoeden en kleding, draad voor haar en zelfs pijpenmakers voor brillen omvatten.
Moon stelt voor bruine papieren zakken te gebruiken om studenten te helpen elkaar te leren kennen en wat over zichzelf te vertellen. Geef de deelnemers de papieren zakken, en vraag ze om een zelfportret te tekenen op één kant van de zak. Voorzien voldoende materialen, zoals kleurpotloden, markers, stickers en stof, zodat de leden hun zelfportretten kunnen personaliseren. Na hun zelfportret, vraag leden hun vreesjes op één kant van de zak en hun hoop op de andere op te schrijven. Op de achterkant van de zak, laat hun hun grafsteen maken of een lijdensrede schrijven die anderen vertelt waarvoor ze willen worden herinnerd. Binnenin de zak, vraag deelnemers items te plaatsen die ze maken wie ze zijn, zoals hun favoriete boeken, CDs of misschien zelfs foto's van mensen die belangrijk voor hen zijn.
Diegenen in therapie voor zelfvertrouwen of eetstoornisproblemen kunnen expressieve kunst creëren om te demonstreren hoe ze zich over zichzelf voelen. De deelnemer moet een zelfportret tekenen. Dit kan zo simpel zijn als een stokfiguur of een meer uitgebreide tekening, afhankelijk van de vaardigheden en bereidheid van de kunstenaar om te participeren. De kunstenaar en de therapeut moeten bespreken wat de kunstenaar ziet. Is de tekening een accurate gelijkenis van de persoon? De kunstenaar moet op de tekening gebieden van zorg schrijven. Welke gebieden voelt ze als problemen? Wat zou ze veranderen als ze could? Na de kunstenaar tijd heeft gehad om haar gedachten over de tekening op te schrijven, bespreek haar verwachtingen van zichzelf.