Tapijt- en tapijtweven is een van de oudste tradities van de Perzische cultuur en kunst. Daterend terug tot de Bronstijd (ca. 3500-2000 v.Chr.), begonnen tapijten als een must-have huisartikel om de kou te weren en ontwikkelden zich tot symbolen van rijkdom en schoonheid. Tabriz is een van de belangrijkste tapijtweefcentra in Iran en het epicentrum van enkele van de meest vaardig ontworpen en geweven tapijten ter wereld.
Tabriz is de vierde grootste stad in Iran, en was ooit de oude Perzische hoofstad. Het is nu de hoofdstad van de Oost-Azerbeidzjan Provincie.
Na de Mongolen aanval op Iran (ca. 1220), koos Qazan Khan Tabriz als Perziens hoofdstad. Na het herstellen van Tabriz, verwuste een aardbeving de stad weer en moest hersteld worden. In de Safavide periode (1499-1722), werd Tabriz weer de hoofdstad, waar het bloeide. Later veranderde de hoofdstad naar Qazvin en daarna naar Isfahan en uiteindelijk naar Teheran.
De Russische archeoloog Sergei Rudenko ontdekte de oudst bekende Perzische tapijt, de Pazyryk tapijt, tijdens een uitgraving in 1949 in Siberië. De tapijt, begraven met de adel in de Pazyryk graven, bleef bijna perfect bewaard. Omdat water in een gat in de begraafheuvel was gelopen, had ijs paarden en mensen, zadel, ruitersuitrusting, een wagen, muziekinstrumenten en de tapijt, die dateert uit de 5e eeuw v.Chr., gekapseld en beschermd.
Volgens de Persian-Carpet informatiewebsite, werd tapijtweven waarschijnlijk alleen door nomadische stammen uitgevoerd en niet door vakkundige ambachtslieden tijdens de Mongoolse bezettingsperiode. Ghazan Khan (1295-1304) - de laatste Mongoolse leider die tot de islam bekeerd was - woonde en woonde in het paleis van Tabriz. Historici geloven dat hij zijn gepaveerde vloeren bedekte met mooie, handgemaakte tapijten. Er zijn geen tapijten overgebleven uit deze tijd. De laatste Mongoolse heersers versierden hun paleizen allemaal met tapijten.
Shah Ismail (1499-1524) - een Iraanse koning (Sjah) en oprichter van het Safavide Rijk - slaagde erin bijna heel Perzië te veroveren, wat bevrijding van stammen en buitenlandse heersers creëerde. De vrijheid creëerde een renaissance in Perzische kunst.
In de steden creëerden ambachtslieden ambachtscentra om tapijten te produceren. De meest bekwame dorpambachtslieden weefden de geknoopte, handgemaakte Tabriz tapijten waarvoor Perzië beroemd werd.
Sinds de 17e eeuw begon Iran ambachtelijke tapijten over de hele wereld te exporteren, vooral naar Europa. Kunstenaars gebruikten een van de drie versies van verticale weefstoelen later aangeduid als een Tabriz Weefstoel. Kunstenaars creëerden uitgebreide randen op deze tapijten, met girlanden, trompetblasende engelen, geometrische vormen, of een kartouche - rolachtig ontwerp met inscripties. Wevers en handelaren in de Tabriz tapijtindustrie weefden tapijttypen en stijlen om Europese en Amerikaanse smaken te voldoen en slaagden in de buitenlandse marktplaats.
Volgens eRug.com, gebruiken Tabriz tapijtambachtslieden meestal de symmetrische Turkse knoopstijl. Tabriz wevers gebruiken ook diverse Perzische en wereldwijde ontwerpen en motieven en incorporeren een andere cultuur's ontwerp door het in hun eigen stijl te weven.
Per 2010 zijn Tabriz tapijten een van de meest waardevolle tapijten in Iran en in de wereld. Considered muurkunst - en niet om te leggen om een koude vloer te bedekken - zijn deze tapijten meer tapisserie dan vloerbedekking. Omdat elke tapijt met de hand geknoopt en met de hand geweven is, is elk stuk zeldzaam en gedefinieerd door de hand van de kunstenaar.