Arts >> Kunst en entertainment >  >> Kunst >> Overige kunst

Vroeg-Christelijke Byzantijnse Kunstgeschiedenis

Vroeg-christelijke en Byzantijnse kunst verwijst naar een lichaam van werk geproduceerd door of voor het christelijke rijk gedurende de eerste vijf eeuwen n.Chr. (After the Common Era). Toen keizer Constantijn de hoofdstad van het Romeinse Rijk verhuisde naar Byzantium (later Constantinopel), lag de stad in het hart van een sterk beïnvloede Griekse cultuur. Byzantium symboliseerde ook het groeiende belang van en de fascinatie voor de Oosterse wereld en bleef een poort tussen Oostelijke en Westerse culturen tot de stad in 1453 viel aan de binnendringende Turken. De verhuizing van Rome naar Byzantium verdeelde het christelijke rijk scherp tussen Oost en West. Vroeg-christelijke kunst is meer geassocieerd met de Westerse of Katholieke Kerk. Byzantijnse kunst is gekwalificeerd als de kunst van de Oostelijke of Orthodoxe Kerk.

Katakomben

De grootste en meest betrouwbare lichamen van vroeg-christelijke en Byzantijnse kunst zijn de beelden die verzameld zijn uit de graven en ondergrondse begraafplaatsen van de vroege eerste eeuwen. Symbolen kenmerkend voor vroeg-christelijke kunst zijn geometrische vormen zoals cirkels of koepels om de hemel te betekenen. Het symbool van het kruis werd gebruikt als fundamenteel symbool van de christelijke geloof, maar ook aanwezig waren voorstellingen van Christus als de Goede Herder, evenals panelen die diverse Oude en Nieuwe Testament-scènes weerspiegelden.

Architectuur

Tot de opkomst van het Heilige Roomse Rijk, beden Christen niet openlijk in de heidense samenleving, dus met de conversie van de keizer kwam de opdracht voor eredienstengebouwen. Gebaseerd op de heidense modellen van basilieken, werd de Byzantijnse architectuur uitgebreid met een focus op het altaar, een essentieel onderdeel van het christelijke ritueel.

De Hagia Sophia, of de Kerk van de Heilige Wijsheid, wordt beschouwd als het architecturale meesterwerk van deze tijd. Gebouwd tussen 532 en 537, kent de Hagia Sophia een grote koepel die rust op pendentyven (sferische driehoeken). Dit maakt de constructie van hogere, lichtere en meer economische koepels mogelijk dan de eerdere methode van koepels op een achthoekige basis. Vanwege zijn revolutionaire pendentyve constructie werd de Hagia Sophia een model waarop de Byzantijnse architectuur gebaseerd was.

Het gebruik van licht door de plaatsing van dichtbij elkaar staande ramen liet zonlicht binnen dat glitterde op het gouden decoratieve werk. Dit creëerde een illusorische, anderwereldse uitstraling. Vanwege deze technieken en de positie van de Hagia in Constantinopel zelf, wordt de Hagia Sophia beschouwd als een brug tussen de twee culturen van Oost en West, en zijn innovatieve ontwerp als een brug tussen verleden en toekomst.

Mozaïeken

Mozaïeken werden traditioneel gemaakt in de Grieks-Romeinse stijl met gekleurde materialen in gips; de meeste Romeinse mozaïeken werden uitgevoerd in marmer. Vroeg-christelijke mozaïeken absorbereerden de Grieks-Romeinse cultuur door het oudere, verouderde gebruik van muurschilderingen te vervangen, en in plaats van marmer te gebruiken, maakten vroeg-christelijke mozaïekmakers hun kunst met stukjes gekleurd glas, wat kleuren in groter bereik en intensiteit bood, maar een natuurlijke toon miste die meer aanwezig was in mozaïeken die de subtiliteit van kleurovergangen in muurschilderingen wilden weerspiegelen. In plaats daarvan creëerden deze mozaïekmakers hun eigen nieuwe esthetiek door de onregelmatige en glanzende oppervlakken als reflectoren te gebruiken, creërend een "anderwerelds" effect niet eerder gezien in kunst tot die tijd.

Beeldhouwkunst

Beeldhouwkunst in deze tijd begon op kleine schaal, meestal in sarkofaagafbeeldingen op de graven van welgestelde kerkleden. Deze beeldhouwwerken concentreerden zich op het goddelijke aspect eerder dan de menselijke natuur van Christus. Vaak waren deze beeldhouwwerken in panelen, zoals gezien in de mozaïeken van de tijd, die verschillende bijbelse scènes afbeeldden met passieve figuren in dramatische situaties.

Iconen

Iconen in vroeg-christelijke kunst waren portretafbeeldingen afgeleid voornamelijk uit het Nieuwe Testament en weerspiegelden grotendeels de Grieks-Romeinse portretpanelen gezien in de katakomben en kerken.

Vele theologen van die tijd discussiëerden over het afbeelden van het beeld van Christus. Sommige theologen geloofden dat iconen noodzakelijke hulpmiddelen voor aanbidding waren, terwijl andere theologen geloofden dat iconen godslasterlijk waren. Deze discussie was een weerspiegeling van de machtstrijd tussen de Kerk en de Staat, aangezien veel van het geld dat kunstwerk financierde, van de overheid kwam.

Overige kunst

Related Categories