Silhouetkunst ontstond in Frankrijk in de 1600er jaren, bewoog via Engeland en bereikte de piek van zijn populariteit in de Verenigde Staten in de late 1700er jaren. Silhouetsnijden begon als vermaak voor Europese koninklijke families, maar in de VS werd het een populaire manier om portretten van zowel geprivilegieerde als gewone mensen vast te leggen.
Silhouetten, ook bekend als papercuttings en schaduwen, werden gemaakt toen het model zijkant op voor een scherm zat, zodat een licht aan de overkant de profielschaduw van de persoon op het scherm werp. Silhouetkunstenaars omlijnden de schaduw en knippen het uit dun zwart papier, wat vervolgens op een wit kaartje geplakt werd, volgens de website "Paper Cutters." Silhouetten reproduceerden het profiel van de persoon – haar, voorhoofd, neus, lippen en kin – en booden een goedkope alternatief voor kostbare vollkleur geschilderde portretten, volgens Peggy McClard Antiques.
Silhouetportretten in papier dateren uit de vroege 1600er jaren, toen Franse koninklijke families kunstenaars inhuurden voor vrijhand snijwerk van hun profielen, inclusief uitgebreide haarstukken en kleding, volgens de website "Portraits in Silhouette." De kunst werd vernoemd naar Etienne de Silhouette, de Franse financiële minister in 1759 die de kunst van het snijden van profielen perfecteerde.
Vóór de Franse Revolutie nodigen aristocraten silhouetkunstenaars uit voor elaborate ballen om activiteiten voor gasten te bieden en de nieuwste moden te documenteren, volgens de website "Silhouette Man." Op dat moment waren Etienne de Silhouette en zijn onderdrukkende belastingbeleid zo gehaat door boeren dat ze protesteerden door zwart te dragen om zijn hobby te bespotten, roepend "We zijn silhouetten," volgens de website "Silhouette Man." Na de protesten werd de naam synoniem met zwarte uittsnijportretten in profiel.
De populariteit van silhouetten verspreidde zich naar de rest van Europa in de 1700er jaren, hoewel kunstenaars in Engeland silhouetten doorgaans schilderten in plaats van ze uit papier te knippen. Britse silhouetkunstenaars maakten eerst een levensgrote uittsnijde van de schaduw van het model, en gebruikten daarna een pantograaf om de grootte te verkleinen voor het schilderen, volgens de website "Portraits in Silhouette." Een pantograaf bestaat uit twee potloden aan elkaar vastgezet zodat toen de silhouet getraceerd werd met de ene pen, de ander een exacte kopie op kleinere schaal creëerde.
Engelse silhouetkunstenaars schilderten het portret volzwart met roet op gips of glas. De silhouet werd vaak versierd met haar, linten, kraantes of andere decoratieve items, volgens de website "Silhouette Man." Naarmate aristocraten meer uitgebreide geschilderde silhouetten eisten, versierden kunstenaars ze met edelstenen om juwelen of snuifdoosjes te vertegenwoordigen, volgens Peggy McClard Antiques.
Silhouetten bereikten de piek van hun populariteit in de Verenigde Staten van ongeveer 1790 tot 1840, volgens hedendaagse schaar-kunstenaar Karl Johnson. Amerikanen ontwikkelden een nieuw type silhouet door gesneden of geschilderde silhouetten op lithografische of waterverf-achtergronden te plaatsen, volgens Peggy McClard Antiques.
De uitvinding en wijdverspreide gebruik van de camera leidde tot de afname van silhouetportretten, maar computer- en lasertechnologie in de vroege 2000er jaren heeft leid tot hernieuwde interesse in de kunst, volgens Karl Johnson, hoewel veel kunstenaars silhouetten nog steeds met de hand uitschrijden.
Antieke silhouetten kunnen in vier typen gevonden worden, volgens Peggy McClard Antiques: geschilderd op papier, karton, ivoor, zijde of porselein; omgekeerd geschilderd op de achterkant van glas; uitgeknippen met scharen of messen en geplakt op contrasterend, meestal lichtgekleurd papier of stof; en holle snede, waarin het beeld uit het papier gesneden wordt, wat vervolgens op contrasterend papier of stof gelijmd wordt om een omgekeerd beeld te creëren.