Net zoveel als het een esthetisch streven is, is kunst een wetenschappelijk streven, volgens kleurtheoreticus Ogden Rood (1831-1902). In zijn werk voegde hij geduldig ideeën samen die eerder in de wetenschappelijke gemeenschap aan het percoleren waren. Roods werk trok de aandacht van innovatieve kunstenaars binnen de 19e-eeuwse Impressionistische beweging, wat een nieuwe school van kunstenaars voortbracht die Roods theorieën over complementaire kleurmengsels in hun voor een nieuwe beweging genaamd "Neo-Impressionisme" verkenden.
In zijn studies vestigde Rood een belangrijk onderscheid tussen additieve en subtractieve kleuren. Additieve kleuren betreffen licht geëmiteerd door een verlichtingsbron, en hebben rood, groen en blauw als primaire kleuren. Gecombineerd genereren deze geïllumineerde kleuren wit licht. Subtractieve kleuren vertrouwen op drie andere primaire kleuren: rood, blauw en geel. Het subtractieve kleurmodel betreft het mengen van verf of verfstoffen, en wordt momenteel gebruikt in het proces van drukkunst of het creëren van kunstreproducties.
Divisionistische kunstenaars werden aangetrokken tot Roods werk op basis van zijn ideeën over complementaire kleuren. Complementaire kleuren zijn welke twee kleuren ook die, als ze in de vorm van geprojecteerd licht gecombineerd worden, wit licht produceren. Rood schreef dat "een accurate kennis van de aard en verschijning van complementaire kleuren belangrijk is voor artistieke doeleinden, aangezien deze kleuren de sterkste mogelijke contrasten leveren." Dus, wanneer rood gecontrasteerd wordt tegen blauw, is deze kleurencombinatie uitzonderlijk stimulerend voor het oog van een kijker en lijken deze kleuren te vibreren.
Een volmaakte wetenschapper naast het zijn van een kunsttheoreticus, maakte Ogden Rood herhaalde, specifieke metingen om te begrijpen en uit te leggen hoe kleurmengsels worden gevormd uit additieve kleuren. Hij ontwikkelde een systeem dat concentrische kleurcirkels toont, opgedeeld in segmenten die talloze secundaire kleuren bevatten die voortkomen uit combinaties van primaire kleuren. Deze secundaire kleuren omvatten oranje-geel, groen-geel, groen-blauw, cyaan en ultramarijn-blauw.
Als je ooit geprobeerd hebt de kleuren op een televisieset of computermonitor af te stemmen, ben je misschien bekend met de concepten van tint, helderheid en verzadiging. Dergelijke concepten werden gepioneerd in Ogden Roods kleurtheorie. Hij gebruikte vergelijkbare termen om deze concepten te beschrijven: tint, luminositeit en zuiverheid. Deze drie termen vormen de "constanten van kleur". Tint verwijst naar de golfengte van een kleur, en bepaalt hoe nauw het de kleuren van een regenboog benadert. Luminositeit verwijst naar het niveau van lichter of donkerder in een kleur. Zuiverheid beschrijft de intensiteit van een kleur, en zoekt essentieel te bepalen hoeveel grijswaarde de kleur bevat.
Ogden Roods kleurtheorie is gekristalliseerd in een invloedrijk werk, "Modern Chromatics" (1879). In bezit van zowel Georges Seurat als Paul Signac, beide bekende Neo-Impressionistische schilders, destilleerde dit werk cruciale ideeën voorgesteld door chemicus Michel-Eugène Chevreul. Rood vergemakkelijkt lezersbegrip door zorgvuldige, methodische uitleg van complexe concepten. Schilders van de Impressionistische beweging waren zo geïnspireerd door Roods waarnemingen dat ze begonnen hun schildertechnieken te herwaarderen. Kunstcriticus Félix Fénéon noemde deze school van schilders "de avant-garde van het Impressionisme", maar verwies later simpelweg naar hen als de "Neo-Impressionisten".