Chineese kalligrafie is een van de oudste vormen van geschreven communicatie. Het heeft zich over duizenden jaren ontwikkeld, en is een zeer vloeiende taal. Chineese kalligrafie, in tegenstelling tot letters gebaseerd op het Romeinse schrijfsysteem, scheidt niet elk individueel teken dat een woord vormt. Chinees schrijven gebruikt het geschilderde teken om een idee of woord in zijn geheel uit te drukken. Deze kalligrafie moet zowel functioneel als mooi zijn. Het is een ware kunstvorm.
Een van de vroegste vormen van Chineese kalligrafie heet Gia Gu Wen, of Jia Gu Wen. Het was geen complete taal; het is echter de fundament van de Chineese kalligrafie geschreven taal. Het was een extreem artistieke taal die mooie penseelstroken combineerde met een consistente structuurvorming.
De Grote Zegel Stijl, Da Zuan, van kalligrafie werd gebruikt als een overgangsstijl tussen de Gia Gu Wen stijl kalligrafie en de Kleine Zegel Stijl Kalligrafie. Deze kalligrafie werd op zowel aardewerk als bronsobjecten gebruikt, en kan vandaag in veel musea gezien worden. Er waren meer dan 2.000 kalligrafietekens in de Gia Gu Wen stijl gecombineerd met de Grote Zegel stijl.
De Zuan Shu stijl van Chineese kalligrafie werd vestigd in 221 v.Chr., en deze vorm verenigde alle andere oude Chineese kalligrafiestijlen. Deze officiële taal werd gecreëerd door Premier Lee Si, op verzoek van de Keizer, en de tekens werden Zuan Shu genoemd.
Tijdens de Wei en Jin Dynasties werd de Li stijl gebruikt en werden regels voor kalligrafieschrijven vastgelegd.
De eerste regel werd gepubliceerd door de kalligraaf Wei Heng, en was getiteld "Kalligrafie Houdingen Van Vier Stijlen." Deze schrijving gedetailleerd waarom kalligrafie als een mooie kunstvorm beschouwd moet worden.
De "Kaart Van Streken Dispositie," door Mevrouw Wei instrueerde kunstenaars over de vloei en wet van kalligrafie. Zij stelde dat het belangrijkst onderdeel van kalligrafie het penseel, inkt, en inktsteen was. Zij noteerde ook zeven methoden voor het vasthouden van een penseel.
Een ander populair geschrift uit die periode was de "Discussie Over Kalligrafie," door Wang Hsi-Chih.
De Tang Dynastie wordt vaak aangeduid als de "Gouden Eeuw" van de Chinese cultuur. Chineese kalligrafie tijdens deze tijd bereikte zijn zenith. Tijdens de Tang Dynastie werden academies opgericht om de kunst van kalligrafie te leren. Een persons kalligrafievaardigheid werd beschouwd als de standaard voor het evalueren hoe bekwaam hij was. Meeste van de Chinese bevolking schreef in de Wang Hsi-Chih stijl tijdens deze tijd.
Vandaag is Chineese kalligrafie een combinatie van traditionele kalligrafie en artistieke interpretatie. De basis wordt altijd gecreëerd door traditionele Chinese woorden te gebruiken, maar lettertypen, abstracte lijnen, en vormen kunnen voor flair gebruikt worden.
Er is echter een echte zorgen in de Chinese samenleving dat de traditionele vormen van kalligrafie verloren kunnen gaan door de grote invloed van artistiek ontwerp dat in de taal kruipt. Er zijn zelfs gevallen waar de woordbasis van een teken de laatste paar jaren volledig veranderd is. Sommen claimen dat de impact van Westerse cultuur op Oostelijke samenleving de schuld is.