Beide stromingen wortelen in de 19e eeuw. Ze hebben een unieke plaats in de Westerse cultuurgeschiedenis, bijdragend aan culturele en sociale opheffingen in Europa die leidden tot WO I. Kunst veranderde van het glorificeren van rijke mecenen naar uiting van persoonlijke gevoelens en culturele angsten.
Moderne kunst breekt met klassieke kunst, maar blijft gefocust op beeldhouwkunst en schilderkunst. Postmoderne kunst omarmt nieuwe technologie: televisie, fotografie, multimedia (performance art: acteren, muziek, visuele kunst). Beiden zijn reacties op hun tijd.
Politieke commentaar, propaganda, kritiek zaten altijd in kunst. Modernisme en postmodernisme maken dit expliciet. Officiële kunst van 20e-eeuwse sociale experimenten: modernistische propaganda (Italiaans/Sovjet futurisme: neoclassicisme + herkenbare symbolen voor ideologie). Postmodernisme is even politiek, maar critiqueert onderdrukkende regime's/ideologieën – zie Picassos 'Guernica'.
Postmodernisme werd gedreven door nieuwe mediatechnologie (film). Nieuwe kunstenaars reageerden onconventioneel op traditionele scholen: collage, mixed media om de waarnemer te verontrusten. Modernisten waren traditioneel opgeleid – hun reactie beperkt tot beeldhouwkunst/schilderkunst. Surrealisme, Dada, futurisme maken impressionisme van modernisten conservatief.
Postmodernisten danken modernisten voor het bekritiseren van vaststaande aannames over filosofische systemen achter kunst. Typische postmodern reactie verwijdert: kunst moet formulamatic, representatief, technisch vaardig, gegeneraliseerd (niet gepersonaliseerd) zijn. De modernistische aanname dat betekenissen blatant en makkelijk te decoderen zijn, werd heftig verworpen.