Rood, geel, blauw: we hebben een enorme schat aan menselijke artistieke expressie opgebouwd op de basiskleuren. Van de vingerveverf van onze jeugd tot de filosofische gedachten van filmregisseur Jean-Luc Godard, deze drie kleuren verwennen ons met hun levendigheid. De Nederlandse kunstenaars van de De Stijl-beweging realiseerden zich hetzelfde en beperkten zich tot precies deze kleuren, aangevuld met zwart, wit en grijs. Nog verder gaand, keken ze uitsluitend naar rechthoekpatronen en geometrische vormen; hun doel was het creëren van een utopisch ideaal, het brengen van logica en functionaliteit in de kunst, een domein dat eerder gedomineerd werd door het expressionisme.
Ook bekend als Nieuwe Beelding, was De Stijl (uitgesproken als 'de-stijl') een beweging onder Nederlandse kunstenaars die een breed scala aan beroepen omvatte. Architectuur, muziek, meubels en natuurlijk schilderkunst waren slechts enkele van de uitingen die zich deze nieuwe filosofie toeeigenden. Opgericht door Theo van Doesburg, en later aangevuld door Piet Mondrian als manier om de utopische filosofie van spirituele harmonie en orde te verzoenen met de expressiviteit van moderne kunst, was De Stijl de ultieme utilitaire stijl.
Hoewel Van Doesburg en Mondrian de meest zichtbare en populaire kunstenaars van De Stijl waren, groeide het snel uit tot een netwerk van mensen die instemden met deze nieuwe kunstfilosofie. De architect J.J.P. Oud, de Hongaarse schilder Vilmos Huszár en de ontwerper Gerrit Rietveld waren allemaal belangrijke leden, die bijdroegen aan de blijvende invloed van De Stijl. Feitelijk is een van de meest herkenbare stukken uit deze periode geen schilderij, maar meubilair: Rietvelds 'Rood-Blauwe Stoel' (1917). Dit stuk bestaat uit de typische Nieuwe Beelding-concepten van primaire kleuren en rechthoekige kenmerken, wat resulteert in een zeer opvallend, doch streng ontwerp.
Het belangrijkste kenmerk van elk Nieuwe Beelding-kunstwerk is de vereenvoudiging van alle elementen tot primaire kleuren, zwart, wit, grijs en rechthoeken. Asymmetrie was van cruciaal belang voor alle werken in de geest van De Stijl, aangezien er een bewuste afstand van de realiteit nodig was. De aanhangers waren toegewijd aan een rationele, logische stijl, bijna mathematisch van aard. De koude lijnen en voorspelbare kleurenpaletten versterkten hun minachting voor 'primitieve', organische kunst. Deze idealen vertaaldeden zich mooi in wat we nu kennen als hedendaagse architectuur en grafisch ontwerp.
De effecten van De Stijl waren langdurig en zichtbaar. Het directe effect was op de Duitse Bauhaus-school die tot 1933 bestond en wiens schaduw lang over de creatieve kunsten van de 21e eeuw viel. In de architectuur leent de Internationale stijl zwaar van De Stijl, met behoud van de strikte rechthoeken en rechthoekige vormen. Men hoeft alleen naar de 'Witte Stad' in Tel Aviv, Israël te kijken om te zien wat de Nederlandse Nieuwe Beelders bijdroegen aan de moderne stadsbouw.