Een van de meest kenmerkende en invloedrijke kunststijlen in de 20e eeuw is het kubisme, dat zijn realistische voorlopers verwarf om abstracte, zelfs bizarre voorstellingen van de wereld te creëren die des te meer uitlokkend zijn om hun vreemdheid. In de kern gaat het bij kubisme om perspectief — het toestaan dat de kijker hetzelfde ding vanuit meerdere hoeken en meerdere keren allemaal tegelijk wahrneemt.
Kubisme duikte op in de beginnende jaren van de 20e eeuw, rond 1907; het kreeg zijn naam van de spotende kritische reactie van de schilder Henri Matisse — die, ironisch genoeg, ook als een radicaal figuur in de kunstwereld gezien werd. De eerste fase van de kubistische stijl, bekend als 'analytisch kubisme', eindigde rond 1912. Op dit punt was het een volwassen artistieke stijl, en de tweede fase, 'synthetisch kubisme', duurde door in de jaren '20.
Kubisme vertegenwoordigde een breuk met eerdere scholen van kunst die zeer realistische voorstellingen van de wereld benadrukten. Het presenteerde beelden die tweedimensionaal waren, maar meerdere kijkpunten tegelijk overlappen. Kubistische kunst was abstract; in plaats van de natuurlijke wereld simpelweg op doek te kopiëren, creëerden kubistische schilders volledig synthetische — en hoogst radicaal — beelden die een mengsel van temporele en fysieke perspectieven benadrukten. Dit legde de nadruk op overlappende perspectieven gecombineerd met een afstappen van het gebruik van kleur. Kubistische schilderingen hebben een relatieve schaarste aan kleuren, en kunnen soms bijna monochromatisch lijken.
Kubisme was, in zijn tijd, hoogst avant-garde, en de kunstenaars die in zijn kielzog volgden, waren evenzeer bepaald om de percepties van hoe kunst eruit moet zien — en zelfs wat kunst was — te buigen. Schilders die begonnen in de kubistische school, zoals Marcel Duchamp, gingen later werken in de surrealistische en dadaïstische bewegingen verbeeld door mensen zoals René Magritte. Deze filosofische kunststijlen bewogen zich verder dan het visuele in beeldhouwwerk, schrijven en installaties — creërend, samen met het kubisme, wat we nu denken als 'moderne kunst'.
De bekendste kubistische kunstenaars zijn Pablo Picasso en Georges Braque, die de beweging samen oprichtten. Picasso's 'Guernica', misschien zijn beroemdste schilderij, verbeeldt de kubistische stijl van plat, relatief kleurloos, hoogst abstracte beelden. Andere kunstenaars die in de kubistische stijl schilderten, zijn Albert Gleizes en Jean Metzinger, die in 1912 het boek 'Du Cubisme' co-auteurden — een van de eerste kritische werken over het kubisme. Het was niet alleen een tractaat, maar een manifest over de noodzaak om nieuwe visioenen van de te creëren, in plaats van simpelweg te kopiëren wat men al zag.