Formele kunstkritieklessen in de klas volgen een model gebaseerd op de geschriften van kunstonderwijzer Edmund Burke Feldman (1968): 'Wat een kunstdocent doet — of in kunstappreciatie of atelierinstructie — is essentieel kunstkritiek. Kunstdocenten beschrijven, analyseren, interpreteren en evalueren kunstwerken tijdens instructie.' Deze vier stappen zijn toepasbaar op elk niveau.
Eerste stap kan ongemakkelijk zijn voor studenten niet gewend over kunst te praten: simpelweg hardop benoemen wat visueel zichtbaar is. Belangrijk: studenten onthullen elementen die anderen missen. Begin met lijst van beelden: boom, trap, vrouw. Dan ontwerpelementen: vorm, kleur, waarden, textuur. Ten slotte: medium van het werk, vooral bij foto van 3D-werk.
Analyse ontleedt visuele elementen uit beschrijving om te zien hoe ze gebruikt worden. Sommige analyseren direct ontwerprincipes. Start met kleur: meeste mensen reageren op kleur onbewust. Vraag: intense of gedempte kleuren, helder of laaggewaardeerd, vormen gerangschikt voor oogbeweging in bepaalde richting? Ruimte voor 3D of plat effect? Textuur voor aandacht of niet? Symmetrie/asymmetrie balans.
Deze stap volgt Feldman's visie: student biedt persoonlijke interpretatie, niet uitwendig leren van docent. Gebaseerd op stap 1-2: hoe voelt het werk? Kleuren bevlogen of deprimerend? Onderwerp relevant? Symbolen met persoonlijke betekenis? Waarom maakte de kunstenaar dit?
Belangrijke les: kunst kan waarde hebben ook als student het niet mooi vindt. Vraag: heeft het werk waarde voor de student? Zo niet: welke waarde voor anderen? Overweeg: formaal waarderen, functioneel, historisch significant. Heeft kunstenaar boodschap goed overgebracht, of hoe beter?