Gevormd door kunstenaars en dichters in Europa en Amerika in de jaren 20-30, presenteerde Dadaïsme zich als anti-kunst, conventionaliteit verwerpig en protesterend tegen de onmenselijkheid van de Eerste Wereldoorlog. Voor de naam koos Roemeense dichter Tristan Tzara 'Dada', een Frans nonsenswoord dat kinderen gebruiken. De connotaties van gebrabbel en onzinnigheid weerspiegelen de anarchistische, anti-establishment gevoelens van Dada.
Je kunt Dada niet begrijpen zonder historische context. Dadaïsten waren verschrikkeld door de oorlog 1914-1918 en wilden kunst in al zijn vormen niet voor esthetisch genot maar om reacties te provoceren. Om de Europese reactie op de oorlog te begrijpen, moet je zien hoe Dada zijn walging uitdrukte: anti-burgerlijke manifesten, anti-oorlogsliteratuur/poëzie, controversiële kunst die traditionele kunstconcepten bewust sabotageerde. Dadaïst George Grosz schreef in zijn autobiografie dat Dada 'woedende ontevredenheid, ongenoegen en cynisme' betekende. Zo sterk was Dada's mening dat Louis Aragon in zijn 'Manifesto of the Dada Movement' (1920) riep om 'een einde aan al deze stupiditeit, niets meer, helemaal niets, niets, niets.'
Toen veroorzaakte Dadaïsme ophef met zijn onontzagbare benadering. Marcel Duchamp schaande een kopie van Da Vinci's Mona Lisa, icoon van klassieke kunst, door een snor toe te voegen en graffiti eronder te kribbelen. Ander controversieel werk: 'Fountain', een urinoir, losgekoppeld van lozing, getekend door niet-bestaande 'R. Mutt'. Ondanks afkeer verspreidde de beweging zich in de jaren 20 van Europa naar Amerika, waar de filosofie vatting kreeg in cabaret en andere kunstvormen in New York.
Volgens University of Iowa's International Dada Archive: moderne kunst zou niet bestaan zonder Dada. De grensverleggende, revolutionaire aard leidde tot surrealisme, abstracte kunst, performancekunst en 'alles wat we losjes de Avant-Garde noemen'. Door kunstenaars regels te laten breken en conventies te trotseeren, moedigde Dada later kunstenaars aan om kunstbegrippen te rekken. Hedendaagse kunst heeft critici als Roy Harris. Belangrijk voorbeeld van Dada's invloed: UK's jaarlikse Turner Prize, waar Harris de 'vervelend voorspelbare, zorgvuldig georchestreerde opschudding over de winnaar' afkeurt. Dada heeft de kunst gedood, argumenteert hij.
De door Dada-kunstenaars gepioneerde stijl leeft vandaag nog. Dadaïsten maakten de eerste collages en montages: materialen, foto's, afbeeldingen tot patchwork. Duchamp vond het 'ready-made' concept: alledaagse, niet-kunstobjecten omvormen tot kunst, zoals bij 'Fountain'. Tracey Emin's 'My Bed' (ongemaakt bed als exhibit) is een beroemd modern voorbeeld.