Sinds het begin van de 19e eeuw, toen lithografie zich voor het eerst ontwikkelde als kunstvorm, is het een van de hoekstenen van fine art printmaking geworden. Aan de andere kant werd animatie pas beschikbaar voor kunstverzamelaars in 1937, toen enkele Disney-animatiecellen getoond werden aan het grote publiek in een San Francisco kunstgalerij. Vandaag de dag worden beide typen visuele expressie getoond en verkocht binnen hun eigen artistieke kringen.
Lithografie werd per ongeluk uitgevonden aan het einde van de 18e eeuw, toen een Duitse toneelschrijver ontdekte dat markeringen van een vette krijt, geplaatst op een plak keien, gebruikt konden worden om meerdere kopieën van de tekst te maken. Vanaf dat moment ontwikkelde lithografie zich snel tot een fijne kunst. Tijdens de 20e eeuw produceerden artiesten als Toulouse-Lautrec, Picasso, Miró, Léger, Calder, Matisse en Liechtenstein kleurrijke beperkte-editie fine art lithografieën. Lithografie wordt vandaag nog door zowel grafische als fijne artiesten beoefend.
Animatiecellen (juiste spelling) zijn de bouwstenen van tekenfilms en animatie, een proces dat begint met een reeks tekeningen op papier. Vervolgens plaatst de animator een helder stukje celluloïd over de oorspronkelijke tekening en trekt de figuur na, met bewegings toevoeging bij elke volgende tekening. Nadat de tekenfilm gemaakt is, is het mogelijk om de tekeningen of de celluloïdafbeeldingen te verkopen als animatiekunst. Toen de Courvoisier Galerij de afbeeldingen uit Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen in 1937 toonde, werd elke afbeelding omgezet in een speciale uitgave, meervoudige editie print voor de tentoonstelling.
Vandaag de dag wordt lithografisch printmaking in bijna elke kunstschool geleerd. Het proces is de afgelopen tweehonderd jaar niet veel veranderd, maar de beeldtaal die geassocieerd wordt met dit type printmaking is zeker veranderd. Het is zelfs mogelijk om kleurenfoto's om te zetten naar de lithografische techniek door gebruik van de half-punt techniek. Toch hebben lithografische prints gemaakt van een keienplaat hun waarde niet verloren door de jaren heen. Als iets is hun waarde steady gegroeid, aangezien deze prints hoog gewaardeerd en wijd verzameld worden als fine art.
Vandaag zijn deze twee kunstvormen in heel verschillende richtingen gegaan. Lithografie is steeds minder gebruikt als commerciële locatie en meer als een fine art medium. Met de opening van plaatsen als het Tamarind Instituut in New Mexico tijdens de jaren '60, heeft lithografisch printen van een keienplaat zich hersteld als een fine art medium. De opkomst van computergrafica heeft weinig effect gehad op de populariteit en waarde van zowel kleuren als zwart-wit lithografieën.
Tijdens de naoorlogse periode zijn unieke items en speciaal ontworpen beperkte-editie prints van de animatiestudio's in populariteit en waarde gegroeid. Echter, door de jaren heen zijn het de unieke cellen, tekeningen en layouts uit de vroege jaren van de animatie die het meeste belang en waarde hebben gehouden. De speciaal geproduceerde beperkte edities zijn daadwerkelijk in waarde gedaald. Sinds de opkomst van de computerleeftijd is de methode van animatiemaken sterk veranderd, maar toch heeft de originele Disney-kunstwerk uit de jaren '30, '40 en zelfs de '50 geen waarde verloren.
Tijdens de jaren '30 en '40 werden kleurenlithografieën gebruikt om sportevenementen, muziekoptredens en reisbestemmingen te adverteren. Tijdens de depressie was printen met het lithografische proces betaalbaar en vaak gebruikt om hoogwaardige kunstposters en reclame te produceren. Tegelijkertijd was het animatieproces net begonnen om gezien te worden als een bron van originele kunst. Toch was het primaire doel van animatie om tekenfilms te produceren voor entertainmentdoeleinden.