Diego Rivera (1886-1957) was lid van de artistieke beweging bekend als de Mexicaanse Modernistische School, een groep schilders die Europees-gestileerde abstracte kunst verwierpen ten gunste van realistische afbeeldingen van het inheemse Mexicaanse leven.
Rivera werd geïnspireerd door de werkopstanden van de Mexicaanse Revolutie (1914-15) en de Russische Revolutie (1917), gelovend dat kunst deel moet uitmaken van het educeren van werkende mensen in hun eigen geschiedenis.
Rivera bestudeerde Renaissance-fresco's tijdens een reis door Italië in 1920. Teruggekeerd naar Mexico een jaar later, begon Rivera zijn eigen stijl van openbare schilderkunst te creëren gebaseerd op zijn Italiaanse ervaring.
Rivera schilderde in fresco-stijl, met een waterverfmedium om kleuren op vochtige pleister te leggen, die het pigment absorbeerde om een calciumcarbonaatfilm te vormen die bestendig is tegen water en licht.
Rivera koos de onversierte muren van Mexicaanse overheidsgebouwen als het sjabloon waarop hij de geschiedenis van het volk zou schrijven.
Rivera was zich bewust dat hij werkte in de traditie van zijn Azteekse en Maya-voorouders, wier heldere kleuren de muren van hun tempels en graven versierden.