De klassieke eeuw (ruwweg 5e–4e eeuw v.Chr. Griekenland, met parallelle in Rome, China, India) positioneerde vrouwen grotendeels in subordine, domestische sphères – maar de specificaties varieerden dramatisch per regio, cultuur en klasse.
Primaire taken: kinderopvoeding, huishoudelijk beheer, textielproductie, voedselbereiding. Juridische status benaderde vaak eigendom – gehoorzaamheid aan vader (dan man) was verwacht. In Athene konden vrouwen geen eigendom bezitten, niet zelfstandig erfgenaam zijn, of gemakkelijk scheiden.
Formeel onderwijs voor meisjes was zeldzaam en basis (geletterdheid, muziek, huishoudelijke kunsten). Uitzonderingen bestonden: Sappho (dichteres, Lesbos), Hypatia (filosoof/wiskundige, Alexandrië) – maar ze waren buitengewone uitzonderingen, vaak uit geprivilegieerde, onconventionele families.
In democratisch Athene waren vrouwen geen burgers – geen stemrecht, geen volksvergadering, geen juridische standing. Ze konden geen contracten sluiten, dagvaarden, of significant eigendom bezitten. Hun publieke rol: bewakers van familienaam door bescheidenheid en ritueelobservantie.
Vrouwen konden priesteressen zijn (bijv. Athena Polias in Athene), feesten leiden (Thesmophoria voor Demeter), en deelnemen aan processies. Deze rollen booden beperkte maar echte publieke zichtbaarheid en autoriteit binnen heilige contexten.
Kunst en literatuur – bijna uitsluitend door mannen gecreëerd – portretteerden vrouwen als objecten van schoonheid, begeerte, vruchtbaarheid, of waarschuwing. De "echte" vrouwen achter de vaaschilderingen en tragedies blijven grotendeels onherstelbaar.
Er bestond geen enkele "klassieke vrouw". een Spartaans moeder (die land bezat, publiek oefende, zei "keer terug met je schild of op het") bewoonde een ander universum dan een Athense burgerse vrouw of een Romeinse matrona. Regio, klasse en cultuur schreven het script – vrouwen navigeerden er zo goed ze konden doorheen.